De feito, creo que case todos agardabamos algo máis melódico, máis Amelie, para que enganarnos. Pero non. Yann Tiersen non cedeu. Non subiu ás táboas para satisfacer ao público, senón para tocar. Só para tocar. Lacónico, case que antipático, dedicouse a debullar tema tras tema sen facer moito caso do auditorio que tiña diante súa. Dende o comezo ata o final, Tiersen quixo que dominase o formato roqueiro fronte ao rexistro entre o folk e as novas músicas ao que nos tiña afeito. Certo que nas cancións seguía a notarse a pegada habitual, ese órgano infantiloide de fondo, a presenza recorrente do violín, o minimalismo como denominador común. Mais as cancións, unha si e outra tamén, desmandábanse sempre, botábanse ao monte para acadar rexistros sonoros situados na fronteira que separa á música do ruído. Para que vos fagades unha idea, da panda de rapazas que tiña diante miña, dúas liscaron ao comezo polo exceso de decibelios, e as que quedaron termaron con estoicismo todo o recital, a pesares de verse obrigadas a tapar os oídos coas mans en varias ocasións. A apatía xeneralizada diante das brutais descargas sónicas que ceibou Yann Tiersen dan fe de que case todo o mundo estaba descolocado.

Tan só condescendeu, no ecuador da hora e media escasa que tocou, co celebérrimo solo de violín que é Sur le fil. Ao final, nos bises, chiscounos o ollo con La valse d’Amelie, pero, fiel á folla de rota trazada, nada que ver coa versión agardada. Se a fermosísima melodía de La valse d’Amelie fose un rostro de plastilina, Tiersen comezou deformándoo nos teclados coma un roqueiro progresivo sádico, para tripalo in crescendo cara a un final que non dubidaría en cualificar de trash metal de non ser porque había un violín entre os cinco instrumentos que estaban a ser tocados.

A pesares de que non asistín ao concerto que imaxinaba, a pesares de que Yann non invocou a miña vea melancólica con ningún tema de Good Bye Lenin, a pesares de violar incestuosamente e de malas maneiras a Amelie Poulain, gustoume. E gustoume porque vin a un músico singularísimo, con moita personalidade, un grande amor polo seu arte e ningunhas ganas de que o público lle dixese por onde debía ir. Sóubome o recital a desquite, a rachar coas etiquetas que lle tiñan posto. Os que buscaban melodías bonitas atopáronse cunha escorrentada de menhires, coa embestida dun rinoceronte decibélico, cun enfant terrible que se me antollou un Arthur Rimbaud cunha guitarra eléctrica ao lombo. Iso, máis cá música, foi o que me gustou del. Unha actitude máis que loábel nestes tempos nos que moitos músicos darían un brazo por ter a fama de Tiersen, darían un brazo para que lles desen a oportunidade de repetirse e autoparodiarse a cambio de lucrativos beneficios. O concerto de onte na cidade herculina demostrounos que Yann non pasou polo aro.

Déixovos con ese nexo entre o Yann Tiersen de antes e o de onte na Coruña. Sur le fil. Furia e minimalismo. Manimal.

Comments

Como ben sabedes, e como ben se analizou neste blog polo miúdo, Pedro Panduriño é un homosexual reprimido (pido desculpas de antemán ao colectivo gay por relacionalo con xentalla desta caste). Nembargante, semella, polo que podemos ver na entrega de hoxe, que a súa insania psíquica vén de dar outra volta de rosca. Nas últimas viñetas, o noso homosexual reprimido valeuse de toda unha cohorte de machos membrudos para derribar unha das torres da igrexa parroquial de Millí. Non abondaremos na simboloxía fálica e autoritaria do elemento arquitectónico, senón na acción que se lle aplica: a demolición. Semella coma se todas esas rafas balístico-exaculatorias saídas de pistolas, revólveres, metralladoras, lanzamísiles buscasen inconscientemente o derrube do máis alto símbolo de masculinidade que alberga a mente enferma de Pedro Panduriño, símbolo que, con toda probabilidade –pescudas posteriores deberán confirmalo- estivo en contacto directo co noso debuxante dende a máis tenra infancia.

Xa que logo, atrévome a afirmar que a brutalidade das últimas escenas supoñen unha lapidación sen retorno, definitiva, da homosexualidade reprimida do Pedro Panduriño. A parte represora da súa psique gañou a batalla, mais a un alto prezo. Aventuro a seguinte hipótese á luz da entrega de hoxe que, creo eu, é ben ilustrativa. O autor, sempre a través dos seus personaxes, mata a Deus. O tema non é novo e non nos debería escandalizar en pleno século XXI. Enunciada polo filósofo alemán Friedrich Nietzsche a finais do XIX, a significación da morte de Deus para o ser humano é que este último fica absolutamente libre, sen morais nin crenzas impostas, pero sen valores, sen ningunha agarradeira espiritual ou psíquica na que termar da súa existencia. Ese ser humano libre pero coxo e as consecuencias da súa ousadía foron máis que analizados pola filosofía existencialista e a psicoloxía. Baste citar a autores tan representativos como Kierkegaard, que falou da “vertixe da liberdade”, Heidegger e a súa “anguria vital” ou Jean Paul Sartre, que tan ben definiu ese estado do ser -o de estarmos condenados a sermos libres- na súa celebérrima obra A náusea; a análise psicolóxica executada por Erich Fromm en O medo á liberdade tampouco ten desperdicio. A lectura de autores coma os devanditos revelaríanos que Pedro Panduriño, tras levar a súa neurose a extremos do máis morboso –reprimindo ferozmente a súa homosexualidade e rexeitando calquera tipo de autoridade moral que goberne as súas eivadas neuronas- está a sufrir unha aguda crise existencial. Se cadra por iso a irregularidade nas entregas de H, se cadra por iso ese traballo compulsivo –unha das fuxidas ás que, segundo Fromm, o ser humano recorre para escapar da anguria existencial- de debuxar entregas e máis entregas que nada nos din e ningunha historia nos contan. Pero o peor de todo, se cadra, amigos lectores, é que estamos a ser as vítimas indirectas da doenza mental de Pedro Panduriño polo que, e baixo a responsabilidade que me dá ser o dono deste blog, recomendo encarecidamente que deixedes de ler ou visualizar estas elucubracións neuróticas dun fulano que se ten por debuxante de cómics; poida que sexa contaxioso...

Créditos: Deus (pomba); comisario Cabecha (Xabier Cabezudo)

Continuará. A próxima entrega será o vindeiro venres, 10 de xullo, sempre e cando non internemos ao debuxante nun sanatorio mental, isto é, nun manicomio.

Comments

Dáme que o Michael Jackson había ben tempo que palmara. Non foi onte. Así como estaba, descafeinado, descolorido, desencaixado, enclaustrado en morbosas fixacións coa infancia no seu particular Neverland ou parapetado fronte ao mundo coas súas máscaras de cirurxián, non me lembraba en nada a aquel mozo que batera no mundo co seu álbum Thriller (1982), seica o máis vendido da historia, ou co ben elaborado Bad (1987).

Se borro da miña memoria esa imaxe esperpéntica, entón véñenme á mente recordos ben intensos. En primeiro lugar, aquela Noitevella de 1983 na que emitiron en televisión o vídeo de Thriller, con personaxes tan caros ás nosas afinidades sentimentais como os lobishome ou os zombies. Nós, que, ao comezo dos oitenta, tiñamos no cumio das nosas filmografías predilectas películas que estaban irromper con ben forza nos cines de barrio como The Howling (coñecida en España por Aullidos), de Joe Dante (1980), ou Un home lobo americano en Londres, de John Landin (1981), alucinamos aquela noite de fin de ano e, a pesares de sermos heavys, non puideron saír das nosas bocas máis que gabanzas.

E é que Michael Jackson sempre tivo a intelixencia camaleónica de facer unha música que, aparte da súa indubidable calidade, tocaba tal cantidade de estilos e rexistros que era difícil non atopar un tema que non che gustase. A min pasoume co seu álbum Bad. Aparte da canción que daba título ao traballo, namoroume o Dirty Diana, cun rexistro de puro hard rock (con Steve Stevens nas seis cordas, naqueles tempos guitarrista de Billy Idol), unha estética neo-punk moi en boga a mediados dos oitenta grazas a Sigue Sigue Sputnik, e a voz de soul desgarrado de Michael. A miña memoria prefire ficar con recordos coma este que con calquera das pobres imaxes que virían despois a engrosar a lenda deste cabaleiro de triste figura.

Comments

Por iso, foi unha agradable –quedaríalle mellor o epíteto brutal- sorpresa a lectura de Decrúa (Edicións Espiral Maior), co que o poeta Estevo Creus se fixera coa terceira edición do Premio de Poesía Fiz Vergara Vilariño, no ano 2002. Decrúa é un deses poemarios construídos dende a rabiosa lucidez da insania, da loucura, no que achas a frialdade da coherencia mesturada co sangue esgazado das feridas. Dividido en catro partes, Decrúa comeza coa descrición dun rachón vital que esgaza todo o ser do poeta, dacabalo entre dous mundos, en principio inconciliábeis, sen vivir plenamente en ningún deles. Un deses espazos, oceánico, mareiro, salvaxe, inaprensible, ás penas o intuímos grazas á presenza constante de elementos del xurdidos a invadir o outro espazo en cuestión, terrestre, medible, domesticado, de terra coidada e dominada. A infinidade dun mar presentido, ao que só o poeta ten acceso e que, por iso mesmo, o condena ao illamento, á rareza; e ese xardín invasor da alma que esixe ordenar, normalizar, estandarizar, matar ao outro.

Ese conflito porá ao poeta ao borde do abismo, levarao a un auténtico descensus ad inferos tecido cun tupido mantelo de símbolos que se plasmará nunha renuncia suicida a un deses espazos e que eclosionará nunha inesquecible terceira parte que terá que ser, por forza, un auténtico lóstrego de luz reveladora para quen pasase un mínimo traballo de descodificación nas anteriores páxinas. Un demoledor e inmisericorde autorretrato, pero tamén demoledora e inmisericorde descrición do ser humano sometido ás “leis do capital”. O final, a cuarta parte, resúmese nunha soa, resolutiva e esperanzadora, palabra cuxa significación xa foi insinuada en anteriores versos e que intitula a obra: Decrúa.

Non quero abondar máis nestes poemas de Creus por medo a rebentarchos. Mais se non os liches, creo que constitúen unha boa ocasión para que o teu acervo se faga cunha lectura iconoclasta, lúcida e brutal, desas que se revelan como unha auténtica viaxe iniciática na que o lector, aínda que sexa por un pouquiño, non poderá seguir sendo o mesmo ao remate.

Comments

Créditos: monaguillo Corredoira (Rúa); comisario Cabecha (Xabier Cabezudo)

Continuará. A próxima entrega será o vindeiro venres, 26 de xuño, sempre e cando ao debuxante ou ao editor non lles dea polo contrario. Pacienciña...

Comments

O tiramisú é unha sobremesa diversa porque cadaquén o fai segundo lle dea, sempre respectando, iso si, a idiosincrasia deste doce de berce prostibulario e véneto (en efecto, o tiramisú era ofrecido como aperitivo aos clientes dos bordeis de Treviso nos anos cincuenta; un xeito engaiolante de dulcificar a difícil posguerra dun país que se aliñou no bando dos vencidos e, sobre todo, de inflamarlles o espírito ás intempestivas horas ás que chegaban ao lupanar grazas ao café e cacao que contén).

A primeira vez que o fixen, consultei varias fontes, e cada unha daba unha receita ben distinta das outras. Así, en El cocinero fiel o tipo cúrrase unha versión do chef Heston Blumenthal que non contén ovo cru (non en van, o dono do Fat Duck é discípulo confeso de Harold McGee), pero non me convenceu; sigo sendo deses suicidas que se pasan polo forro a ameaza da Salmonella enteriditis, ínclita bacteria causante da salmonelose e que, segundo as autoridades sanitarias estadounidenses, pode estar en un de cada 10.000 ovos aínda que cumpran, estritamente, todas as obrigas sanitarias habidas e por haber (cruzo os dedos).

Pensando que, se cadra, un italiano podía saber máis de tiramisús que toda a grea internauta xunta, consultei o Vacas, a súa dignificación sexual e gastronómica (Ediciones Everest), do chef Flavio Morganti, que rexenta o restaurante Galileo. O cociñeiro afincado Pereiro de Aguiar si que utiliza ovos –en concreto a xema-, e engádelle nata; pero ao seu tiramisú segue a faltarlle un ingrediente que, para min, acabou sendo fundamental: as claras.

Ao final, optei por unha receita atopada en Sclipo e executada, paso a paso, por Carme Moya. Os ingredientes son: 3 ovos, 3 culleradas de azucre (1 por ovo), 250 gramos de queixo Mascarpone, media copa de licor, medio vaso de café acabado de facer e biscoitos. Parece ser común nos eséxetas do tiramisú utilizar biscoitos de soletilla, aínda que eu optei por meterlle brioche e obtiven un resultado superior (de feito, en casa non me deixan utilizar outro tipo de biscoito para o tiramisú. Por algo será); tamén, os máis puristas bótanlle Amaretto como opción licoreira, pero eu baixeille unhas pingas de Frangelico e non se me queixou. O bo desta receita é que obriga a montar as claras en punto de neve como base da crema, o que nos dá un resultado moi esponxoso, cunha textura en boca semellante á do mousse. Disque é unha sobremesa que acende o desexo carnal dos amantes e lles dá forzas nas extenuantes xeiras do amor. Non sairán máis verbas por esta boquiña, pero aí está a testemuña dos putañeiros trevisáns. Atrevédesvos?

Comments

Estes días atrás que tanto choveu atopeinos ciscados sobre o asfalto da pista de acceso ao noso garaxe. Así colocados, parecéronme unha fermosa metáfora da diversidade, da convivencia. Non semella tan difícil. Ese estar un a carón do outro, sen darse co cóbado nas costelas, se acaso algún ca outro roce, previsto ou imprevisto, xuntos e, por que non, tamén revoltos se así o queremos, coas cores tentando o arco da vella, cadaquén á súa ou a dúas mans, qué máis dá se desa liberdade do outro nace precisamente a nosa, se a nosa liberdade alimenta á dos demais, se a nosa singularidade é matriz de todo o diverso. Se eles, que son moluscos gasterópodos sen case neuronas poden, qué non poderemos facer nós. Non ergamos muros onde non os hai, e derribemos algún que outro pois, en máis dunha ocasión, cos cascallos da barbarie téñense ergueito catedrais.

Comments

Créditos: Comisario Cabecha (Xabier Cabezudo); monaguillo Corredoira (Rúa)

Comments

Pois si, a berenxena, orixinaria da India, foi traída á Península Ibérica por mercadores árabes en plena Idade Media; pero o único que nos trouxeron a nós os mouros foi a un mangui chamado Almanzor que, no ano do Señor de 997, nos pispou as campás do templo de Santiago que, daquela, aínda non acadara categoría catedralicia.

Eu, que pasei a miña infancia na mediterránea Barcelona, vin familiarizado con este froito da horta, moi enraizado nos países cataláns e que se pode atopar en pratos típicos como a escalivada, que semella unha receita case que de homenaxe ás solanáceas. Na miña casa facíanse rebozadas en fariña e ovo, xeito inxel de cociñalas que non lles resta exquisitez.

Hai pouco vin ao Arguiñano, entre pallasada e pallasada, currarse unhas berenxenas recheas que tiñan moi boa pinta, a base de cebola, polo picado e queixo, algo pouco orixinal e que podemos considerar como unha variación do imam bayildi e do karniyarik turcos. Despois de facelas segundo as instrucións do clown éuscaro dos fogóns, e variala con carne de pavo –o que non estivo nada mal- argallei un secuestro culinario para nacionalizármonos tan saboroso manxar a base de ingredientes autóctonos.

Desta maneira, se che apetece contribuír á conquista galaica desta hortaliza, executa a seguinte folla de rota: colles unha berenxena e pártela pola metade, dende o tallo ao remate. Cun coitelo, faslle incisións na polpa en forma de cadradiños e seguindo os bordes; salas, aceitas e métela no forno un cuarto de hora a media temperatura para que amoleza. Mentres tanto, fas un sofrito con aceite virxe de Quiroga e unha cebola do país; cando esta abrande, engádeslle carne picada de Tenreira Galega Suprema ou provinte dunha explotación de confianza. Unha vez feita a carne, engádeslle unha cullerada de fariña triga, tamén do país (aínda hai quen bota trigo, afortunadamente) e leite galego (Feiraco, por exemplo, se queres acertar coa procedencia ou se non podes conseguir marcas ecolóxicas como Deleitar, Arqueixal ou O Alle) para que se faga unha semi-bechamel que facilite a cohesión do conxunto. Finalmente, tras sacar as berenxenas do forno, extráeslle cunha culler a polpa xa branda, pícala miúda, e bótaslla tamén no sofrito, deixando que se faga. Con toda esa masa, enches as carcasas baleiras da berenxena, cobres con rebandas de queixo galego (Arzúa-Ulloa curado –curioso que o mellor queixo desta denominación de orixe se faga na comarca da Terra de Melide e non nas que deron nome [desafortunado] a esta indicación xeográfica-, ou San Simón da Costa poden valer) para que funda e gratine de regreso ao forno. Unha variación sobre a melodía principal podemos darlla engadindo champiñóns ao conxunto que, en caso de cadrar a interpretación en outono, poderían ser Agaricus campestris colleitados no campo co seu inconfundible sabor anisado. Eu fíxenas así, a pasada fin de semana, utilizando unhas berenxenas ecolóxicas e champiñóns de froitería (Agaricus bisporus). Estaban para chupar os dedos, mais só vos podo dar de proba a fotografía coa que remato o post.

Para frikis da horta, un método ecolóxico de combate contra o escaravello da pataca: alterna, de cando en vez, algunha planta de berenxena no medio da plantación; ou cisca, directamente, uns cantos froitos pola leira; non finxen a proba, pero disque os escaravellos abandonan as patacas para botarse en tropel ás berenxenas, o cal vén a demostrar que ata un insecto pode ter máis sensibilidade ca un galego ou unha galega á hora de apreciar as virtudes da Solanum menongena.

Comments

Créditos: Comisario Cabecha (Xabier Cabezudo); Lee Tron / Renatiño (Riqui)

Continuará. A próxima entrega será o vindeiro venres, 5 de xuño

Comments

A cousa foi como segue. Cohen, entre 1994 e 1999, mantívose enclaustrado nun mosteiro zen de California, onde levou unha vida monacal baixo a tutela do mestre xaponés Kyozan Joshu Sasaki Roshi. Ata aí todo ben. A sorpresa levouna cando abandonou os hábitos para volver á vida segrar. Debía telo todo moi ben planificado, pois deixara cinco millóns de dólares no banco para ter unha xubilación cómoda. Os aforros de toda unha vida. Mais cando fixo números, descubriu que na conta corrente só lle quedaban 150.000 dólares. Kelley levara o resto. É unha historia moi zen, como se a vida se confabulase coas arelas espirituais de Cohen para despoxalo de todo aquilo, nomeadamente o material, que nos afasta do noso ser máis profundo.

Mais o home non debía de estar moito polo labor de renunciar ás riquezas que lle ofrecía a vida porque, agora mesmo, con 74 anos ás costas, botouse á rúa nunha grande xira que o traerá mesmo a Vigo, o 13 de agosto, supoño que para recuperar, en parte, as rendas que lle permitan ter o retiro dourado co que soñaba. Mesmo puidemos ver un concerto desta xira retransmitido pola 2 de Televisión Española, o cal da fe da forte promoción que lle están dando ao cantante canadense. Como devoto admirador de Leonard Cohen que eu son, non me queda outra que amosarlle o meu máis sincero agradecemento a Kelley Lynch; grazas a ela, Cohen fará parada e posta nun lugar tan arredado e descoñecido para os canadenses como a cidade de Vigo e, grazas a ela tamén, eu podereino ver en vivo e en directo por primeira, e probablemente única, vez na miña vida.

Comments

Créditos: Lee Tron (Riqui)

Continuará. A próxima entrega será o vindeiro venres, 29 de maio

Comments

Este articulista e escritor fai gala dunha vasta cultura en canto a referencias na devandita obra, non así en canto a apertura de ideas, e amenta a xente tan diversa como Alan Watts, Marinetti, Georg Trakl ou Ernts Jünger, por rescatar só a algúns autores que, de primeiras, ninguén relacionaría coa literatura gastronómica. Non tería escrito sobre este libro nin sobre este autor no blog de non ser, precisamente, por unha cita de Josep Pla sobre o capitalismo que se inclúe no capítulo Gastronomía política.

Di Pla: “O capitalismo é irracional, caótico, incomprensible, desordenado, caprichoso, inxusto, doloroso, triste, absurdo..., exactamente como a natureza e a vida. A natureza, a vida humana, é igualmente caótica, irracional, desordenada, inxusta, sanguinaria, caprichosa, delirante, incomprensible, cruel, triste”.

Se cadra por iso trunfa entre os seres humanos un sistema económico e social tan inhumano, tan monstruoso como o capitalismo. Porque reflicte exactamente a nosa natureza. Porque é a consecución práctica e universal do axioma hobbiano de que o home é un lobo para o home, que se expresou nidiamente coas ideas de Adam Smith que deron corpo teórico á lei da selva que rexe dende o século XIX a sociedade moderna, isto é, a luva/lobo invisible que rexe o mercado, que é a escusa esgrimida polas grandes corporacións para esixir a desregularización e liberalización da economía, para eliminar ou minimizar calquera lei ou poder que poidan impedir ás multinacionais e aos lacaios campar ás súas anchas, facer e desfacer ao seu antollo –sóanvos o ERE ou o peche da factoría de Pascual en Outeiro de Rei ou o ficar de brazos cruzados mentres Francia asolaga Galiza con excedentes de leite e, de paso, arruína ás nosas explotacións?-, para poder engulir ao peixe pequeno baixo o visto e prace das institucións).

Pois si. Eu tamén creo, como Pla, que todas esas expresións do capitalismo salvaxe non son máis que expresións do peorciño que hai en nós. Afortunadamente, aínda hai xente que teima en loitar para que sexa o bo que tamén levamos dentro o que, algún día, nun horizonte utópico, determine as relacións económicas e sociais entre os seres humanos.

Comments

Non é que me caia ben o fulano que artellou ese enxendro da Galicia Bilingüe, o Andrés Freire, tamén fundador da mascarada que se deu a coñecer como “Tan gallego como el gallego” e mercenario da FAES comandada por José María Aznar (sempre me pareceu abondo casualidade que as sílabas desta sinistra organización coincidan coas de Falange Española...). Así o revelou onte o Xornal.

Pois non. Digo que eu tamén son de Galicia Bilingüe porque me convenceu Carlos Blanco nun vídeo que tivo a xentileza de colgar na súa web Vieiros. En efecto, eu tamén quero unha Galicia bilingüe, na que o 50% do ensino estea garantido en galego; na que a metade das películas do cinema, da programación das radios e das televisións, dos textos dos xornais que se difunden no noso país estean en galego; para que outro tanto aconteza nos xulgados, na universidade, na banca, nas librarías, nos quioscos, na política... Non vou abondar máis nunha cuestión da que xa teño falado longo neste blog. Simplemente, estarei este domingo en Compostela para manifestarme, para berrar eu tamén co devezo de que meu fillo poida vivir nunha Galiza máis orgullosa do que ten de seu, do único que hoxe, nesta aldea global, a distingue como sitio distinto: o galego.

Comments

Créditos: Lee Tron (Riqui)

Continuará. A próxima entrega será dentro de dúas semanas, o vindeiro venres 29 de maio.

Comments

Eu, que me criei gorentando as natillas industriais de Danone, que coleccionei un a un os puntos necesarios que traían nas tapas para facerme co castelo de cartón de El pequeño Cid, tiven, por forza, que aprender a facelas anos despois para tentar engadirlle ao vicio a calidade da manufactura propia e dos alimentos da casa.

Mais, velaí que as ditosas natillas propiciaban un problema. Dado que esixen só xemas, atopeime, de súpeto, cun bo feixe de claras coas que non sabía moi ben que facer. Como un non é un mestre dos fogóns e a feitura dos suflés me queda noutra galaxia, foi todo un achado descubrir a seguinte receita, sacada do libro Cociña caseira galega (Baía Edicións), de Nieves Feros, que durante ben anos rexentou o restaurante La bombilla, de A Coruña. Ten o nome de Biscoito con améndoas e claras de ovo e o resultado queda a medio camiño dos amendoados melidenses e da celebérrima Tarta de Santiago. Así, cinco ovos dannos para facer este biscoito no forno e remexer en algo máis de medio litro de natillas. A cousa é tan sinxela como montar cinco claras de ovo a punto de neve e, aparte, mesturar ben 250 gramos de azucre, outro tanto de améndoa moída e un sobre de fermento de repostería. Xuntamos todo isto coas claras a punto de neve con moito tino para desfacer o menor número de burbullas de aire posíbel, o cal propiciará un resultado final máis esponxoso. Optativa é un pouco de casca de limón para aromatizar, pero, para o meu gusto, disfraza en demasía o sabor dunha sobremesa que debe saber a améndoa con total plenitude. O toque final dámosllo ciscando azucre glasé sobre o biscoito xa feito e pouco máis. O remate da función correspóndelle aos nosos sentidos e ao noso bandullo que, sen dúbida, hanse sentir máis que compracidos.

Comments

Thoreau, cuxas ideas venerei ben anos, aconsellaba no seu Walden (Edicións Cátedra), a todo aquel que desexase construír unha vivenda, que fixese gala da súa sagacidade para non verse máis tarde “nun labirinto sen saída, nun museo, nunha prisión, cando non nun espléndido mausoleo”. El, que sagacidade tiña abondo, sentou os seus ósos a carón da lagoa que deu título ao devandito libro e ergueu a súa casa gastando en materiais menos de trinta dólares.

Lembrei a Thoreau observando á parella de cus roxos (Phoenicuros ochuros) que viven no noso xardín. Esta primavera decidiron aniñar no garaxe para criar á súa proxenie. E é que a convivencia en parella ten os seus efectos secundarios. Eles non tiveron que pedir hipotecas nin poñerse a canga da usura para turrarlle do palanquín aos banqueiros. Fixeron o seu niño con pauciños, ramallos e carriza, ben alicerzado sobre un lintel de metal e cemento, co espazo xusto para eles dous e tres ovos. Tan pequeno era o habitáculo que, cando naceu a prole, tiveron que deixar o fogar para que o ocupasen os poliños ata que as súas ás fosen quen de levalos polo mundo adiante. Como no mundo animal, amais de non haber hipotecas tampouco existe a síndrome de Peter Pan, foi cuestión de días que os paxariños emigrasen para buscar a vida. Agora que xa criaron, nin sequera a parella de cus roxos utiliza o niño para vivir. Aí quedou, baleiro.

E é que as maiores hipotecas non son aquelas que nos atan á banca, senón outras forxadas nun ferro máis inquebrantable se cabe, isto é, o daquelas posesións ás que nos sentimos tan aferrollados que pasan a formar parte da nosa propia identidade, de nós como persoas, do noso eu, que, en definitiva, nos fan –daquela maneira- seres humanos. Non se pode agardar outra cousa dunha sociedade de consumo, dunha sociedade na que prevalece o ter sobre o ser, dunha sociedade na que se nos permite mercar atractivos anacos de personalidade e status –coches, inmobles, roupas, perfumes- a cómodos prazos e sen ter que queimar demasiadas neuronas.

Mais velaí está esa parella de cus roxos que abandonaron o niño sen importarlles moito o “que dirán”. Vese que non pretenden que os seus conxéneres os xulguen polo seu pisiño sito no lintel da porta do garaxe de cas Xosi. Esa independencia sobre as posesións sábeme a Walden, sábeme a Thoreau.

Comments

Créditos: Monaguillo Corredoira (Rúa); H (Henri); diácono Ioannes (Juanjo)

Continuará. A próxima entrega será o vindeiro venres, 15 de maio

Comments

Créditos:  Sucso o rei do secso (Suso de Brañas); Joe Lynn Froitierer (Joselín o da froita); monaguillo Corredoira (Rúa)

Continuará. A próxima entrega será o vindeiro venres, 8 de maio

Comments

Créditos: Lee Tron (Riqui); comisario Cabechas (Xabier Cabezudo); Henri (Henri); Pietro Pandurini (Pedro Panduriño); Gorila (Xabi); Lady Chorrito (María); diácono Ioannes (Juanjo)

Continuará. A próxima entrega será o vindeiro venres, 1 de maio.

Comments