Créditos: O anano (Guillermo Casado); Jack Lama (Óscar Lama)

Continuará. A próxima entrega será o vindeiro venres, 11 de xullo.

Comments

En canto ás letras, das que se poden descargar as traducións ao castelán na súa web, son intelixentes, plenas de independencia e vitalismo; nelas puiden advertir o afrontamento consciente desa loita que moitos libramos entre as arelas de sermos felices nun mundo tan contraditorio e inxusto coma este no que nos tocou vivir. Vaia como pedra de toque un anaco do texto dun dos temas máis potentes e logrados que, de seguro, tocará en Melide, Accidents: “Cantas feridas que lamber. / Cantos fracasos por comer. / Cantos accidentes, certamente! / Cantas mentiras, mentiras... / cando se está vivo. / Vivo para ver que primeiro haste enfrontar contigo mesmo / antes de saír aí fóra para salvar o mundo. / Vivo para aceptar as túas contradicións, / vivo para ver que isto é a vida. / Pero cantas guerras, / cantos correctos convertidos en incorrectos, / cantas mudanzas, / cantas razóns para estar morto. / Pero eu estou viva, / viva para ver que este mundo interior é todo o que temos, / e que nin o amor nin a relixión poden facer que fagamos as paces con el. / Viva para saber que nós somos o único camiño por percorrer”.

Luthea Salom recala en Melide grazas a que a pillamos no medio dunha xira pola Península da man da cadea FNAC para promover o seu novo álbum Sunbeam surrounder by winter. Así, Melide incluirase nunha tour xunto a cidades como Lisboa, Porto, Sevilla, Barcelona, Bilbao, Donostia ou Valencia. Tralo concerto na nosa vila, o único en Galiza, Luthea volvera cruzar o Atlántico para continuar por Estados Unidos, en cidades como Princenton (New Jersey), Burke (Virginia), ou en varias salas de Nova Iorque.

Sen desmerecer, haberá que citar tamén, no plano musical e jazzistico, a actuación o venres, 4 de xullo, do Marcos Teira Cuarteto; o sábado, 19 de xullo, a Acuña Jazz Band; e, unha semana despois, o 26 de xullo, o trío Sumrrá. A maiores destes egrexios expoñentes do jazz galaico, tamén mencionar, fóra desta programación, a visita dos Lamatumbá o 11 de xullo. Polo demais, o Festival das Artes e das Letras de Melide traerá canda si a realización da primeira Feira do Libro do Camiño de Santiago, a finais de mes. Certamente, desbordante, e iso que non falei das exposicións fotográficas e pictóricas, mostras de danza, etcétera.

Comments

A primeira ten que ver coa miña condición de nacionalista galego convencido e de seareiro da selección española de fútbol. Tal contradicción ten a súa orixe nun trauma adolescente acontecido o 21 de decembro de 1983. Daquela aínda vivía en Barcelona, e para min Galiza pouco máis era que o concello de Palas de Rei e a parroquia de Vilareda, onde residía a familia dos meus pais e onde pasaba as vacacións do verán. Ese día, a selección española de fútbol acadaba o imposíbel. Obrigada a gañar por once goles de diferencia a Malta para poder clasificarse para a Eurocopa do ano seguinte, endosáballe un milagreiro 12 a 1 que aínda teño gravado na memoria, como gravado teño aquel campionato no que a equipa de Santillana, Gordillo, Arconada, Rincón, Señor e compañía deu chegado a unha final que perdeu inxustamente contra Francia. E dende aquela, oes, non podo evitalo. Só me pasa coa selección española de fútbol. Procuro non perderme ningún partido dela, sexan de Eurocopa ou de Mundial, vívoos cunha fe apaixonada e levántanme dun chimpo do sofá cada vez que o balón morde as mallas da portaría contraria. Imaxinade, xa que logo, como vivín estes días. Iso si, a única bandeira á que lle teño un aquel polo que significa para min é esa que encol da banda azul loce unha serea sostendo o escudo no que se pode ler “Denantes mortos que escravos”. A imaxe que vedes é unha variación cariñosa a partir do deseño de Castelao e feita ex profeso para animar á selección galega de fútbol na que a fouce e a estrela deviñeron en esférico e os escravos en goleados. I have a dream, meus, e é poder ver algún día á nosa selección xogar con esoutra rojigualda que hoxe fachendea dende a cima dun dos poucos cumios coroados no seu historial. E, de ser posíbel, sen monarcas no palco de autoridades...

O segundo pecado futboleiro ten a Breixo como protagonista e nace da miña desidia á hora de sacralizar calquera obxecto por moita estima que lle teña. Son practicante de meditación Zen dende hai uns quince anos. O zazen, que é como se coñece esta disciplina, consiste en algo tan inxel e imposíbel como sentarse e non pensar en nada, contemplando o teu corpo, a túa respiración e os pensamentos que liscan desa calma tan difícil de acadar. Para sentarte a meditar, só necesitas un zafu, que é un coxín especialmente deseñado para esta fin, e un zafutón, que é a base sobre a que asentas. Evidentemente, un zafu non é calquera cousa. Os mestres zen din que “o zafu é un obxecto altamente prezado e respectado no Zen. Non é un coxín vulgar, senón o asento de Buda”. Esa é a razón pola que se nos insiste en tratar ao noso zafu case con veneración. Mais iso, no meu caso, é imposíbel. Adoito meditar a primeira hora da mañá. Despois, coa mente limpa como unha patena, escribo ou leo. Unhas horas despois, Breixo acorda e comeza a miña xornada de amo de casa. O primeiro que fai Breixo ao ver o zafu é levar o índice á boca e soprar, que é a súa maneira de dicir “balón inchábel”. Acto seguido, líase a patadas co zafu e a berrar “¡Gol! ¡Gol!” coma un poseso. Entón eu comezo coa miña pantomima dun falso e histriónico alporizamento no que lle fago ver que o que está cosendo a couces non é un balón, senón un zafu, e quítollo dos pés. E así todos os días. Poderedes dicir que o único que teño que facer é non terlle o ditoso asento de Buda á vista cando o ergo. Mais, dese xeito, perderíame esa escena que tanto me fai rir e gozar. A pesares do que vos contei sobre o zafu, o Zen é unha disciplina moi pouca dada a sacralizar nada, e entre o seu anecdotario atopamos a simbólica historia dun monxe que un día, aterecido de frío na súa cela, botou ao braseiro unha estatua de Buda de madeira para facer un bo lume e entrar en calor. Cada patada de Breixo no meu zafu actualiza esa historia que nos di que, ao fin e ao cabo, o que importa é a práctica e o traballo persoal por riba de calquera símbolo ou tradición.

Xa que de fútbol e pecados vai a cousa, non podo rematar sen revivir para a posteridade a celebérrima cita do inefable José María Caneda para quitarlle ferro a estas confesións que non vos falaron doutra cousa que de "pataca minuta".

Comments

Dicía no último post que a entrega de H desta semana publicaríase puntual Bob Dylan mediante. Mais ocorreu que o señor Robert Zimmerman foi o causante de que nos fose imposíbel publicala no prazo pactado; por se non abondase, o rato avariouse e tíveno que levar ao veterinario. Velaí vos vai, xa que logo, máis tarde ca cedo, o desenlace dese épico combate entre o axente Blanco e o anano, cal se de Aquiles e Héctor se tratase, empregando ambos o máis refinado e letal das súas artes guerreiras, todo un repertorio que ficará gravado con letras de ouro nos anais dos combates corpo a corpo da historia da humanidade. Vai tamén, de reforzo, este retrato do autor do cómic que, amabelmente, fixo un anti-fan da serie. Creo que é un boa imaxe desas que reflicten a alma do figurante. Cun autor así, ¿que historias podemos agardar?...

Créditos: Axente Blanco (Óscar); o anano (Guillermo Casado).

Continuará. A próxima entrega será o vindeiro venres, 4 de xullo.

Comments

Comments

Créditos: Axente Blanco (Óscar); o anano (Guillermo Casado); Lee Tron (de fondo, na portada: Riki)

Continuará. A próxima entrega será o vindeiro venres, 27 de xuño, Bob Dylan mediante.

Comments

Fiando máis fino, direivos que Los nuevos amos del mundo analiza polo miúdo o sistema económico e político que domina hoxe o mundo e o relaciona directamente coa inxustiza e pobreza extrema que padece boa parte da humanidade. No primeiro capítulo, que entra a sacho na conciencia do lector, atopei un pequeno parágrafo que é unha auténtica declaración de intencións e que chama ás cousas polo seu nome sen ambaxes: “A ecuación é sinxela: quen ten cartos, come e vive; quen non os ten, queda inválido ou morre. A fame persistente e a desnutrición crónica son obra do ser humano. Son o resultado da orde asasina do mundo. Quen morre de fame é vítima dun asasinato”. E Ziegler denúnciaos a todos, dende os autores intelectuais do crime aos executores, dende os colaboradores da masacre aos cómplices por omisión.

Impresionoume. “Quen morre de fame é vítima dun asasinato”. Quen o di non é un anarquista, ou un revolucionario stricto sensu, ou un sindicalista de esquerdas. Non. Sen menosprezo das devanditas categorías, precisamente é a posición de Ziegler a que carga a súa mensaxe e a súa análise dunha validez e contundencia que non atopei noutros textos e autores. Jean Ziegler é doutor en Dereito e Ciencias Económicas e Sociais pola Universidade de Berna, e ten impartido o seu maxisterio nas universidades de Grenoble, Berna, a Sorbona e Xenebra. Mais o crítico contra o sistema fíxose famoso dende que lle puxera un preito á banca suíza pola cuestión do ouro nazi e, máis recentemente, grazas á súa posición como comisionado especial das Nacións Unidas para o dereito á alimentación, polos seus informes demoledores contra os perversamente denominados biocombustíbeis. Todos os activistas contra a globalización que coñecín padecen a mesma eiva (eu incluído): móvense en guetos pechados de amizades e simpatizantes, teñen escaso ou nulo contacto co inimigo e, habitualmente, son de esquerdas e mamaron moito marxismo. Pola contra, Ziegler relacionouse con todo tipo de xentes, dende os Sem Terra do Brasil ao presidente da Organización Mundial do Comercio, dende José Bové aos xerifaltes do FMI e do Banco Mundial, dende un pastor de cabras do Níxer aos señores da banca suíza; pisou tanto as zonas do planeta en estado crítico por guerra ou fame como as moquetas dos despachos onde se toman esas decisións que repercuten a escala planetaria; e dota ás súas análises dunha obxectividade demoledora, pois ten a lingua ben afeitada á hora de criticar tanto o carácter xenocida do capitalismo como as fatais eivas que están a derrubar á esquerda clásica, dende a extinta e dictatorial Unión Soviética á traidora e colaboracionista socialdemocracia europea, pasando pola archicorrupta China. Esa posición privilexiada fai que as certeiras palabras de Ziegler estean dotadas dunha contundencia que nunca antes sentira nun libro sobre este tema.

Entre o anecdotario que arrodea a este martelo das multinacionais, dos grandes bancos e dos seus vasalos temos unha que lle aconteceu en 1964, cando serviu de chofer a Ernesto Guevara na Conferencia do Azucre que se estaba a celebrar en Xenebra. Aquel día, falando co Che, preguntoulle que podía facer para contribuír a mudar un mundo tan homicida e inxusto, pensando que o comandante da Cuba revolucionaria lle aconsellaría botarse ao monte cun Kalashnikov. Mais non foi así. Ernesto porfioulle aquel día a Ziegler con que a revolución, para triunfar, debería darse nos corredores e despachos dos organismos con sede en Xenebra e no hemisferio norte. E Ziegler fíxolle caso. Ata hoxe.

Trátase dun libro que non ten desperdicio, que expón temas de cotío abstrusos dun xeito sinxelo e doado de entender, que bota man de exemplos tirados da experiencia persoal do propio autor, e que percorre a dictadura neoliberal cunha ollada de gran angular que non deixa escapar nin o máis mínimo detalle. Chamoume a atención que dedicase espazo a analizar como debería ser ese movemento global e esas ideas que se opoñan ao sistema dende os cascallos da esquerda, e mesmo que analizase a psicoloxía e as ideas daqueles –brokers, banqueiros, empresarios, magnates, políticos, traficantes, mafiosos, etcétera- que coas súas decisións están a condenar a morte a millóns de seres humanos que cometeron o delicto de naceren pobres. Como se trata dunha obra divulgativa, o autor optou, a pesares das súas 350 páxinas, pola brevidade; de querer desenvolver ben todos os temas tratados, terían dado para unha auténtica enciclopedia da infamia. Mágoa que este libro nunca vaia ter o éxito das aventuras do aprendiz de mago Harry Potter ou de galdrumadas indixeríbeis como O código da Vinci. Así nos vai.

Comments

O encontro foi moi intenso, case de infarto e cunhas pingas de épica. Cun 2-1 en contra, resultado do partido de ida en Almansa, o Cidade endosoulle á equipa albaceteña un parcial de 4 a 0, polo que, ao comezo da segunda metade, a cousa semellaba sentenciada. Pero os levantinos reaccionaron e puxéronse nun 4-2. Con esa leria de que os goles fóra da casa valen o dobre, tivemos uns últimos vinte minutos nos que se o Almansa marcaba, gañaba. Vivir, vivín os goles. Celebrei os do Cidade e tremín cos do Almansa; pero debo confesar que me debín perder tres ou catro, pois boa parte do partido paseina coa cámara fotográfica diante dos fociños. Non en van, creo que tomei unhas trescentas imaxes. Na miña defensa, direi que este tipo de incontinencia é silenciosa e respectuosa co próximo; non así a da brigada das Cea, larapetas onde as haxa cando hai que turrar polo apelido da famiglia e cuxos ouveos apoiados por altofalantes aínda zoan nos meus oídos.

Quedo con esta imaxe final dun Gonzalo exultante, pleno, co triunfo esculpido nese puño en alto e o berro da victoria inmortalizado para anos vindeiros. ¿Conservará aínda aquel asubío de barro que lle regalei co que imitabamos o chío dos paxaros?

Comments

Nembargante, a min o que máis me chamou a atención foi a última viñeta da primeira páxina desta entrega, ese primeiro plano de tres bocas babexantes, luxuriosas, lúbricas, lábiles, lascivas, promiscuas, voluptuosas... Estou vendo ao Pedro lambendo os seus beizos coa punta da lingua namentres debuxaba estas bocas coa man dereita –é destro- ao tempo que non se sabía por que ignotos currunchos da súa anatomía andaba coa esquerda.

Non quería deixarvos sen mencionar que, por fin, tras oito entregas, alguén tivo a ben deixar un comentario no blog respecto do cómic, o cal demostra que temos un lector cando menos, e que as dúas leitugas que lle din a Pedro o outro día en concepto de dereitos de edición por H vanme deixar en números vermellos, visto o éxito deste réprobo opúsculo gráfico (dispensando a aberrante esdruxulización). Comentaba o noso ínclito lector, a quen habería que facerlle un monumento polo seu estoicismo e bonhomía, que ao Pedro Panduriño cústalle saír do armario, polo que non estaría de máis axudarlle cun par de couces ben dados; eu propuxen, como alternativa antiséptica, pechar o armario con chave para que non dea saído del. En calquera caso, creo que este é un debate interesantísimo dadas a súa fondura e transcendencia, polo que animo a todos aqueles internautas que o desexen a deixar o seu grauciño de area na sección dos comentarios ou, se lles aburren os exercicios intelectuais opíparos, a insultar directamente ao comicastro que está a perpetrar H para ver se lle vén o sentidiño. Se non hai máis remedio, ata a semana que vén.

Créditos: Axente Blanco (Óscar Blanco); axente 1 (Buco); axente 2 (Ramón de Comercial Ares); axente 3 (Xabier Cabezudo).

Continuará. A próxima entrega será o vindeiro venres, 20 de xuño.

Comments

Outra imaxe que me sorprendeu, e que tamén atribúo ao espírito primaveral, foi atopar La siesta, de Celedonio Perellón, na contraportada de El Correo Gallego. Pareceume unha pintura soberbia, pura beleza, na que o artista foi quen de expresar unha nudez absoluta, xa que á evidente do corpo úneselle a limpa conciencia de quen dorme, ceibe de calquera atranco psicolóxico ou cultural e emancipada das redes do raciocinio. Máis que pola obra en si, a sorpresa foi o seu soporte. Estou convencido de que a primavera tivo moito que ver nesta refolada liberadora dunha das nosas publicacións máis reaccionarias. Non en van, as datas da súa impresión e publicación coincidiron cos primeiros días de sol despois dese maio chuviñoso ata a teimosía. Se cadra, o conservadurismo habería que buscalo no pobre comentario respecto da obra de Perellón que fixo Xurxo Fernández na súa sección La rosa de los vientos. A xeito de atenuante, cómpre recoñecer que cinco liñas non dan para moito.

Non sei se vos pasa a vós, pero eu sinto como o meu corpo ferve cando veñen eses primeiros días de calor que anteceden ao verán. Teño unha lembranza indeleble dos maios no instituto de bacharelato de Melide, cando o clima mudaba, de socato, a estival. Non nos paraba o cu no asento dos pupitres. Normalmente, latabamos a clase o día enteiro, forneciámonos de bocatas, e baixabamos a pé ata o río Furelos, daquela aínda indemne do feísmo paiofoco co que a travestiron os políticos do PP. Naqueles tempos, a herba chegaba xusto ata a beira mesma e tiñas unha escada artesanal de madeira para volver a terra. Bañabámonos espidos, e espidos secabamos os nosos corpos mollados ao sol. Unha imaxe tan potente e luminosa, tan cargada de sensacións e de vida, como para poñer saudoso a alguén que, coma min, xa dexerga, ao lonxe, un estadio vital chamado vellez. Axudan á nostalxia que houbese politicastros que destruísen ese espazo tan caro á miña memoria e que o meu corpo xa non estea para soportar as xélidas augas do Alto Ulla que tan cálidas lle resultaban a aquel adolescente nu.

Comments

Mais nas voltas que dá a vida, velaí que me volve a teima por pecar contra o sétimo mandamento. Recaín o 31 de maio n’Agolada, cando me fixen cos versos manuscritos que Xosé Vázquez Pintor lle dedicou aos Pendellos. E volvín reincidir o pasado 7 de xuño, na homenaxe que se lle rendeu ao escritor do Furelos, do Arnego e do mar de Cangas. Na miña defensa, alegarei que fun incitado por un grupo de blogueiros-seareiros agoladenses que viñeron arroupar a Pintor. Eles foron quen me pediron que me fixese co discurso laudatorio que a alcaldesa de Melide, Soqui Cea, lle dedicou ao homenaxeado ao bautizar co seu nome a biblioteca municipal. Basta que mo pedisen eles para que fose ese mesmo día ao baúl dos recordos, collese o meu antefaz, e me lanzase co saco ao lombo para facerme coas verbas escritas da rexedora melidense. Velaí as van:

"Prezadas amigas, prezados amigos.

En Melide naciches, Xosé. A Melide volves hoxe como fillo pródigo e sobranceiro. O teu nome nesta biblioteca forma parte dunha merecida homenaxe para termos na memoria a aquel que tanto traballou pola memoria; mais tamén para termos no corazón a aquel que puxo todo o corazón en facer de Galiza unha patria coa palabra, como patria da palabra é e será esta biblioteca, república independente de soños, depositaria do acervo da tribo. Porque a tribo sabe, e a tribo de Melide loa hoxe ao máis alto dos seus bardos".

Un traballo feito. Mais non quería rematar esta entrada sen falar un pouco da homenaxe do sábado. Disque en casa do ferreiro, coitelo de pao. Esa é a razón pola que este xornalista é tan preguiceiro, nos últimos tempos, á hora de facer crónicas dos acontecementos que lle pasan por diante dos fociños, e prefire saldalos cun par de imaxes e un feixe de vagas palabras. Nesta ocasión, o levar como compañeiro de batallas ao Breixo impediume tomar imaxes do evento ou cruzar sequera unhas palabras co amigo de Quián.

Mais quedei con esa pedra de dúas toneladas que puxeron nos xardíns da capela de San Roque, xunto ao cruceiro máis antigo de Galiza, e cos versos de Xosé Vázquez Pintor gravados para a posteridade a carón dun buxo plantado por el mesmo. Nese acto en concreto, o escritor repartiu entre os máis de cen asistentes unha tarxeta na que viñan escritos un par de poemas, debuxado un mapa esquemático das xeografías do seu corazón, e unha poliña verde, como non, de buxo. En aras de redimirme pola apropiación indebida feita nos Pendellos, fíxenme con tres tarxetiñas como a que vedes na imaxe coa intención de regalar dúas. Esas dúas serán para os dous primeiros blogueiros, ou para as dúas primeiras blogueiras que, tendo participado no encontro de Agolada do 31 de maio, me envíen unha mensaxe a xosimelide@terra.es identificándose e confiándome os seus datos postais. Mangui si, pero un ten o seu corazonciño...

Comments

Créditos: Axente Blanco (Óscar Blanco); axente 1 (figurado); axente 2 (Ramón de Comercial Ares); axente 3 (Xabier Cabezudo).

Continuará. A próxima entrega será o vindeiro venres, 13 de xuño.

Comments

Comments

Mais o motivo desta entrada foi destacar un detalle que a un pai de familia, como é o meu caso, lle remexe o estómago, por non dicir a conciencia. Nun capítulo titulado “A destrución dos homes”, Ziegler analiza a condicións nas que fan o seu traballo o meirande dos traballadores que teñen a ¿fortuna? de ter un emprego en moitos países subdesenvolvidos. “Xornadas de 14 a 16 horas son moeda corrente. Os salarios son míseros. As horas extras en contadas ocasións se pagan. Os dereitos dos traballadores son ignorados con toda soberbia polos encargados e os gardas armados que se encargan de que reine a orde do empresario na fábrica. De China a Honduras, en Mexico e en Guatemala, de Corea do Sur a Filipinas, a Sri Lanka e Santo Domingo, a escravitude contemporánea xostrega hoxe a preto de trinta millóns de seres humanos”. No ámbito latino, bautizáronse estes guetos da explotación de homes e mulleres polos seus semellantes como maquilas. Trátase de zonas francas nas que os propietarios das fábricas non pagan dereitos de importación para as materias primas, nin de exportación para os produtos rematados, nin impostos de ningunha caste.

Todos somos consumidores forzados do produto da escravitude. Na nosa sociedade de consumo é practicamente imposíbel liscar de sermos cómplices dos negreiros. As prendas de vestir que levo, o mp3 no que escoito audiolibros, o ordenador no que escribo este texto, están manchados coa agre suor da inxustiza. O meirande da xente non o sabe. Quen o sabemos, trampeamos como podemos para non picar demasiadas veces nas bagatelas que nos ofertan os monstros da infamia e, cando caemos, facemos pinchacarneiros coa nosa amnesia para que a verdade non nos amargue a privilexiada vida que levamos no norte.

Así vas tirando. Pero atragoouseme nas entrañas constatar –porque xa o sabía- que a inocencia, a ledicia, os risos dun neno cando enreda cun xoguete poden estar hipotecados pola cobiza asasina duns poucos. Seguindo co tema das maquilas, Ziegler di que “En 2002, o 65% de todos os xoguetes infantís (bonecas, trens en miniatura, pelotas, robots, Monopoly, etcétera) importados pola Unión Europea proveñen destas zonas [maquilas]. As dúas sociedades transcontinentais máis importantes que controlan o mercado son Mattel (Barbie) e Hasbro (Monopoly). China, como todo o mundo sabe, vive baixo un réxime de partido único. O sistema de explotación que os apparatchiks comunistas puxeron en marcha coa complicidade das sociedades transnacionais do xoguete é dunha ferocidade implacábel: nas zonas especiais de produción chinesas, os obreiros e as obreiras traballan ata 16 horas diarias, os sete días da semana. O salario medio por hora representa o equivalente de 30 céntimos de euro. O pago das horas extras e o traballo nocturno, o salario mínimo, son descoñecidos nas zonas especiais de produción chinesas. Dos permisos por maternidade, as obreiras destas zonas nin sequera saben o que son. As pausas están cronometradas. En numerosos talleres, non pasan de cinco minutos. O sistema funciona de marabilla. Cando os xoguetes chegan aos grandes almacéns de Berlín, París, Roma ou Xenebra, os custes salariais representan ás penas o 6% do prezo de venda ao público. Os truts internacionais do xoguete fan negocios espléndidos e os apparatchiks comunistas enchen o peto. Os obreiros e as obreiras chinesas, pola súa banda, o máis seguro é que rematen por morrer de xeito prematuro, polas emanacións tóxicas que asolagan os talleres insalubres –os xoguetes teñen fermosas cores-, por desnutrición e numerosas enfermidades causadas pola miseria”.

Sempre tiven tino de mirar ben a procedencia xoguetes do noso Breixo. Pero pouco importa. Dende que naceu, toda a xente que o quere, familia e amigos, coa mellor intención do mundo, regaláronlle ducias de brinquedos cun aséptico “Made in China” gravado que se me antolla o número que lle tatuaban de por vida aos presos de Austwitzch. E é que a escravitude contemporánea democratizou o poder adquisitivo, vía Cadena 100, á hora de mercar trastes. Pola miña banda e parte de responsabilidade, direi que son deses apoucados que non se atreven a rachar nin a ilusión inicial que o agasallo produce no cativo, nin coa ilusión parella daquel que lle agasalla. Tal costume acaba por xerar montañas de cachifallos que o neno axiña esquece. Nos primeiros anos de vida, tenlle tanta graza a un cativo xogar coas potas da cociña como cun coche teledirixido. Hoxe, calculo que o 95% dos xoguetes que ten o noso Breixo non foron mercados polo seu pai nin pola súa nai. Dese 95%, unha porcentaxe semellante fabricouse en China. Aos seus dous anos e tres meses, Breixo segue a preferir que o leve a pasear en bicicleta, que xogue con el á pelota ou que lle lea un conto, antes que quedarse só con ese fabuloso tesouro da piratería contemporánea esculpido en plástico e circuítos integrados.

Madia leva neste mundo ollar con nostalxia os tempos idos. Miña nai contábame que, canda nena, o seu xoguete viña polo verán, cando os plantíos de millo comezaban a madurecer. Coas mazarocas facía bonecas peiteándolle o penacho, pintándolles un rostro co que conversar e poñéndolles por roupa algún farrapo vello que tiña a man. A pesares da miseria na que vivían, a felicidade de xogar ninguén llela quitaba. Daquela, miña nai non sabía o que era un televisor nin a publicidade infantil, descoñecía que puidese haber outros xoguetes máis sofisticados cá súa boneca de millo, ignoraba que existisen materiais derivados do petróleo como o plástico e, incrible pero certo, que no mundo vivise xente máis escrava ca unha labrega.

Comments

Como imaxino que ha sobrar quen faga crónica do dito e do feito, e de dicidores e facedores, en tan magna xornada na patria dos Pendellos, decidín ceibarlle as rédeas á miña subxectividade e destacar algún que outro detalle deses cos que un se queda sen ter que dar explicacións daqueles nos que a miña curtidade me impediu reparar.

En primeiro lugar, é obrigado ter unhas palabras para os nosos anfitrións agoladenses –que non agolenses- e, en especial, para Manuel Busto, alma mater de Aquam Latam. Amais de anfitrión, Busto oficiou como guía da grea internauta que alí nos demos cita, e levounos da man nunha viaxe pola accidentada peripecia vital dos Pendellos. A min, o Busto lembroume moito ao noso Xosé Manuel Broz, director do Museo da Terra de Melide dende hai trinta anos. Ambos teñen ese raro don consistente en comprender a linguaxe das pedras. Falan con elas cando ninguén os ve, confésanlles polo baixo os seus segredos e arelas, escóitanas, gábanas e deféndenas, cortéxanas como a unha amante e pactan con elas de por vida un “ata que a morte nos separe”. Bichos raros, ¿non si?, máis indispensábeis para a nosa cordura, para darlle dimensión a ese espazo ao que non chegan os nosos recordos, para encher de bytes o CD ROM da nosa conciencia colectiva.

Non se pode falar da xornada do sábado sen mencionar a presenza do escritor de Quián, Xosé Vázquez Pintor, a quen teremos en Melide o 7 de xuño para ser homenaxeado pola Asociación de Escritores en Lingua Galega. O affaire que mantén Busto coas pedras xa hai ben tempo que Pintor o ten coas palabras, co noso idioma. Para decatarse disto, tan só hai que lerlle calquera das súas creacións, sexa ensaio, poesía ou prosa. Unha traza definitoria do seu estilo é a fabulosa riqueza léxica que nos regala en cada páxina dos seus escritos ou de viva voz, porque Vázquez Pintor é unha desas rara avis que, amais de escribir como un verdadeiro mestre das letras, é quen de falar como escribe, e ese é un espectáculo que pouca xente nos pode regalar. É a súa maneira de facer País, mais dáme que tamén é o seu xeito de exercer a arqueoloxía, de desenterrar do esquezo os vocábulos que herdamos dos avós e que temos esquecidos e cubertos de arañeiras nun afastado curruncho do noso inconsciente. Tanto para Busto como para Pintor vai o titular deste post. Ambos son apóstolos da nosa memoria.

E, como non, tamén hei ter unhas palabras para o blogueiro máis novo do encontro, o Leo que, tutelado por “os seus” e con ás penas vinte mesiños, andaba a emborracharse a conciencia da realidade circundante: que se gaitas, que se bombos, que se coches antigos... Tal foi a borracheira que caeu rendido e se deu unha boa sesta mentres o resto dos mortais andabamos a enlearnos nas nosas intranscendencias. Foi a parte máis visíbel dun bo feixe de xente nova que tamén anda a tecer voces pola rede. Vendo o que dan de si as inquedanzas de rapazas como a zanfonista, miro de esguello cara á miña adolescencia e case sinto vergonza. A mocidade que vin n’Agolada fíxome volver caer na ilusión de que, a pesar de los pesares, segue a haber esperanza para a supervivencia deste pobo chamado Galiza.

E para rematar, os versos manuscritos sobre os Pendellos que leu para nós Xosé Vázquez Pintor. Pedinlle a tarxeta coa escusa de que a quería reproducir no blog. Pero era mentira. En realidade quería arrebatarlla para gardala no cofre dos tesouros. Aí está baixo sete chaves. Mais para que non haxa queixas nin reclamacións, velaí queda como recordo dunha xornada para non esquecer.

Comments

Créditos: Axente Blanco (Óscar Blanco); axente 1 (figurado); axente 2 (Ramón de Comercial Ares); axente 3 (Xabier Cabezudo).

Continuará. A próxima entrega será o vindeiro venres, 6 de xuño.

Comments

Comments

Aclaradas as cousas, a min O neno do pixama a raias pareceume un bo libro, deses escritos para todos os públicos e que se len dun tirón, pero que lidia cun tema nada amábel para a conciencia como o holocausto nazi. Aínda que xa se teñen vertido ríos de tinta sobre ese vergonzoso episodio da historia recente, Boyne tivo a orixinalidade de contar o seu relato dende o punto de vista dun neno de nove anos que, en Auschwitz, xogaba na equipa dos verdugos. Fillo do comandante que dirixe o campo de exterminio, Bruno, que así se chama o rapaz, vivirá nunha burbulla de comodidade e mentira piadoso-burguesas, sen saber o que acontece alén dos arames de espiño que se vén dende a súa casa. Así, a través dos seus ollos, viviremos os seus padecementos intranscendentes –a mudanza dende a casa de Berlín, a separación dos seus amigos, a soidade inicial- e verémonos forzados a intuír os terríbeis acontecementos que se deron naquel punto do espazo e do tempo que ficou gravado a lume nos anais da humanidade. Boyne condúcenos maxistralmente para que esa realidade nin sequera mencionada (non atoparás en todo o libro vocábulos como campo de exterminio ou campo de concentración, nazi, guerra, Auschwitz, –que o neno pronuncia como Ouvichs-, cámara de gas, ou execución, por só citar algúns que me veñen á cabeza a bote pronto) sexa un latexo constante que, a pesares da súa mudez, vibra coa potencia dunhas badaladas a defunto camufladas entreliñas.

Haberá un intre no que esa burbulla sexa traspasada por outro neno, Shmuel, un cativo xudeu na outra banda do aramado co que Bruno trabará amizade. Ese é o neno do pixama a raias, alusión inocente do protagonista á vestimenta dos prisioneiros do campo. A historia é, en certa maneira, previsíbel, contada cunha impecábel corrección, sen chatas que airear –agás algún pecado venial como certos descoidos no punto de vista ou erros no galego da tradución-, mais sen chegares a callar nunha obra de alto calibre literario. O seu éxito asoballante achácollo eu, se cadra, ao tratamento dun tema de fondo calado, tráxico onde os haxa, cunha prosa ao alcance de calquera, o que fai que sexa difícil non gozar coa súa lectura.

Comments

Pretendía facer unha frase semellante á de “Máis papista có Papa” cos pendellos de Agolada e saíume a babecada que vedes no titular. Mais, xa que esta semana imos estar os blogueiros e blogueiras de encontro na patria adoptiva de Vázquez Pintor –que naceu en Melide, como todos e todas ben sabemos, onde a Asociación de Escritores en Lingua Galega lle vai render merecida homenaxe o vindeiro 7 de xuño- pareceume atinado publicar esta imaxe na que se me vé facendo uso dese singular monumento co que teñen o luxo de convivir os nosos veciños do Deza: os pendellos. Debeu ser hai uns dez anos. E xa que estamos con frasiñas lapidarias, xogarei tamén con esa de que “Antes de ser frade, fun cociñeiro”, para dicirvos que, antes de ser amo de casa e xornalista, fun oleiro.

As pezas que aí vedes son un produto primíparo dun recentemente graduado na Escola de Artes Aplicadas Ramón Falcón, de Lugo. Eran pezas de louza vidrada, torneadas e moi sinxeliñas. Expresaban o que eu quería facer co barro: cerámica utilitaria, arte útil tal e como reza no rótulo que me acompañaba a todas as feiras ás que acudía. Tamén expresaban a candidez e inocencia de quen isto escrebe respecto dos oficios. Era fermoso ver os floreiros, xerras, palmatorias, tarros, etcétera, perfectamente rematados sobre a tea negra na que expoñía. Tamén era un fermoso traballo, con partes tan fascinantes como a cocción, da que nunca se tiña a certeza do resultado final, e que nos servía de calefacción na pequena bufarda que foi a nosa primeira morada durante case unha década. Máis tamén era un quefacer duro, como outro calquera no que debas pasarte oito horas diarias a fedellar nunha mesma actividade, como calquera no que dependas da vontade da clientela para ir tirando. Tenche que gustar moito para que te sintas, como mínimo, cómodo, e xa non falemos de realizado. A min, ás veces, resultábame particularmente pesado, aínda que o facía a gusto, sobre todo ao ver como ían evolucionando de xeito natural as formas que saían do torno e porque che permitía vivir, un par de veces ao mes, ese intre climático no que abrías a porta do forno para descubrir en que deran dúas semanas de intenso traballo.

O azar, que sempre xogou un papel determinante en todas as viraxes que deu a miña vida, fixo que me caese do ceo, sen pedilo, un traballo en La Voz de Galicia (abusando xa da frase de “Antes de ser frade...”, direivos que cando estudara cerámica fíxeno cunha licenciatura de xornalismo no peto). Iluso eu, pensei que ser correspondente en comarcas (cubría as de Arzúa e Melide na súa totalidade; sete concellos en total) era compatíbel con seguir erguendo cacharros dende unha masa informe de arxila. Non foi así. Mais, para o meu gozo, nos dous anos e pico que traballei para este xornal, aprendín o que non fun quen de aprender en cinco anos de carreira e algúns máis de pretendido escritor: aprendín a escribir. E é que a práctica fai mestres, meus.

Aínda gardo un bo lote de pezas en caixas no soto. Se coñecedes algo do fascinante mundo da arqueoloxía, ou se visitastes calquera museo no que se expoñan achados de escavacións, saberedes que os restos cerámicos son un dos principais e máis abondosos indicios cos que se atopan os estudosos das culturas pretéritas. Esas caixas no soto da nosa casa forman parte xa dos sedimentos da miña existencia, xunto cun vasto ronsel de letras, nun estrato que se me antolla ben afastado; danme fe de dúas das maiores certezas que temos na vida: cara a unha avanzamos inexorablemente cada día que pasa, e chámase morte; a outra é que, por moito que porfiemos en tentar controlar os nosos movementos, por moito que planifiquemos as nosas existencias, sempre haberá un elemento azaroso que desbaratará eses castelos que os seres humanos tan profusamente adoitamos a construír no ar.

Comments

Créditos: Eléktrika (Mónica Yáñez).

Continuará. A próxima entrega será o vindeiro venres, 30 de maio.

Comments