O blog de Xosi

Unha de adiviñas e anagramas

Xosi — Fri, 20 Nov 2009 19:12:57 +0100

Se cadra algún día falo con ese gmail, pero non o sei seguro; son moi esquecedizo das citas coa alta tecnoloxía. Dende logo, a horta non me quita tempo para facelo (teño demasiado choio e, ao final, deixei o oficio de labrego). En canto a unha posible tradución mellor, a ver que che parece esta, feita con eneasílabos e rima asonante nos versos pares:

"Cantan susurrantes cancións,
cando os nosos pasos escoitan,
o seu nome é ben coñecido
porque cada ano retornan".

Unha de adiviñas e anagramas

Arsenio Lupin — Fri, 20 Nov 2009 17:50:01 +0100

... por certo, hai tempo que non falas da túa horta!!

Unha de adiviñas e anagramas

Arsenio Lupin — Fri, 20 Nov 2009 17:49:23 +0100

Eh ben!! non te fíes dos coñecementos do bacharelato!! Houboos que só estudaron francés ¿non?

En todo caso, sería bó ter unha traducción mellor que a do Jose, que é un pouco ao chou, e seguro que nen siquiera estudou linguas en serio.

Non esquezas revisar o correo de cando en vez; de feito, podes utilizar un programiña que che avisa cando tes novos correos, e podes abrir unha nova conta en gmail, o único correo que fai cóchegas na túa mente cando o usas. Deste xeito quitarás de enriba o lixo e quedaraste coas verbas amigas.

Unha de adiviñas e anagramas

Val — Fri, 20 Nov 2009 14:54:17 +0100

Kkkk... Muito divertida vc, Xosi!
Entendo perfeitamente o que escreves, é impressionante! E ótimo!
Fikemos linkadas.
Besos!

Less is more

Xosi — Fri, 20 Nov 2009 10:14:53 +0100

Agardo que entendas ben o galego, lingua irmá da túa. Agradézoche a ligazón. Foi impresionante acceder ao teu blogue e ver, de primeiras o post sobre o quilombo. Hai case dez anos, estiven no Brasil, en Bahia, vivindo cos Sem Terra (MST)e foi unha experiencia inesquecible. Parabéns polo teu blog, xa tes un enlace no Blog de Xosi, da Galiza irmá...

Less is more

Val — Fri, 20 Nov 2009 00:26:36 +0100

Oi, Xosi!

Mto legal o seu espaço, parabéns!
Já estamos linkadas, viu?
Vc está na sessão 'mistão' do meu blog.

Besos!

A visión da lama

Xosi — Tue, 17 Nov 2009 21:01:10 +0100

Obrigado. Dá gusto xogar na casa.

A visión da lama

aopedofarelo — Fri, 13 Nov 2009 20:13:01 +0100

non é a miña poesia, pero.....
De calquera xeite prefiro a túa, non sei alo menos sintoa mais proxima, a do Irlandes, pareceme inexpresiba, ainda que seguro que está ben, pero non me estimula.
Unha aperta

O máis fermoso do mundo...

Xosi — Tue, 13 Oct 2009 19:03:42 +0100

Grazas, jf. De cotío, a verba mentireira dos políticos cae por si mesma. O enlace que vedes de youtube corresponde a unha pregunta que lle fixeron a Zapatero, en directo, sobre a venda de armamento español a Israel, saíndo o presidente polos cerros de Úbeda... O cheiro a hipocrisía é abafante.

O máis fermoso do mundo...

jf — Tue, 13 Oct 2009 14:11:10 +0100

http://www.youtube.com/watch?v=VdOt_jV4D4M

O máis fermoso do mundo...

jf — Tue, 13 Oct 2009 14:10:32 +0100

Sacrificio real

OLama — Thu, 08 Oct 2009 21:35:52 +0100

O que oh!!!, coitadiños, probes, eu o que facía con eles e poñelos a traballar para recuperar todo o que teñen dilapidado das arcas do estado. Pero non a picar pedra que che hai traballos ben peores, senón que llelo pregunten ós millóns de nenos que se adican a diario a remexer nos vertedoiros de todo o mundo na procura de algún obxecto que poidan trocar a cambio de un anaquiño de pan que levar á boca, ou ós que extraen o dichoso Coltán...... iso é!!, a extraer Coltán ó Congo mandávaos

Trilingüísmo psicópata

paideleo — Thu, 08 Oct 2009 10:07:45 +0100

Mira que ben: agora van aprender a ler en galego.
Estes políticos teñen cada unha...

Sacrificio real

Xosi — Sun, 04 Oct 2009 16:42:06 +0100

A solución inventárona os franceses hai algo máis de douscentos anos e leva a sinatura de Monsieur Guillotine... No Reino Unido, non tan dados ás florituras coma os seus veciños da outra beira do Canal da Mancha, solucionaban este tipo de problemas "a machado".

Sacrificio real

panduriño — Sun, 04 Oct 2009 10:25:57 +0100

Un artigo moi oportuno, que non por breve deixa de ser menos "real".
Impresionante a fotomontaxe!
Por favor, prego que alguén faga algo con toda esa ralea vampírica chamada monarquías (reapertura de Auschwitz, seica?)

Recendos literarios

aopedofarelo — Tue, 22 Sep 2009 22:36:06 +0100

Realmente fantastico este post. Eu non teño un moi bo olfato, pero vexo que na historia hai cousas realmente fermosas...De calquera xeito o do recendo, a nostalxia do pasado, os rfecordos...asociados ós sentidos é tan real como que despois un queda vacio...cando se da conta do que foi.

Manimal Tiersen

Roi — Sun, 26 Jul 2009 22:15:20 +0100

Penso que Oscar describiu bastante ben o que moitos de nós sentimos alí. O único que nos dixo for 'gracias', durante todo o concerto, moitas ganas de interactuar ca xente non tiña...

Para Xosé Henrique, Xulio e Aldán

panduriño — Sun, 26 Jul 2009 10:27:52 +0100

Chochi, tío, reafírmome na idea de que es un crack!.

Manimal Tiersen

Xosi — Sat, 25 Jul 2009 20:02:53 +0100

Ao final tereivos que dar un pouco a razón. Certamente, eu tamén saín decepcionado se penso non no que escoitei, senón no que me perdín: o Tiersen de antes, ese que soubo transcribir a máis esgazadora saudade nos pentagramas de Goodbye Lenin, ou debuxar a máis pura beleza nos trazos melódicos de temas como La valse des monstres. E si, o home pecou de desaborido co seu público...
¡Ah! E grazas por estar aí, na outra banda da rede. Conforta saber que un non escribe para o baleiro.

Manimal Tiersen

Oscar Lama — Fri, 24 Jul 2009 21:13:37 +0100

Eu ía con ganas de ver a un xenio da música, daríame igual que expresase o seu virtuosismo cun volume e cunha distorsión descomunal, cun sonido de lata, ou cun piano doce, o caso é que me fixera sentir algo, cousa á que me tiña acostumado. Pola contra para min o concerto foi bastante inexpresivo, cunhas composicións musicais tan pobres que non estiveron para nada á altura de outros traballos deste autor.Cuns teclados que se ben querían rozar a psicodelia de grupos progresivos como King Crimson para min o único que rozaron foron as composicións infantiloides de películas de serie b de drácula de décadas moi pasadas. Ademáis tivo unha falta total de compenetración e consideración co seu público, un público que fixo un desembolso económico para velo e adoralo nos escenarios, e que a pesares da decepción do concerto ó que asistiron ainda se quedaron todos expectantes e eufóricos a que saíra a facer un bis, o cal non fixo.
Por iso eu non so saín decepcionado do acontecemento, saín bastante enfadado dun concerto que levaba tempo esperando, dun concerto no que tiña postas unhas grandes expectativas, un concerto que inda que non nos custou moito sí que son considerables os 15 euros que tivemos que desembolsar. Que se quere ter este tipo de "caprichitos" de músico egocéntrico que os faga de balde

Bueno, nada máis, noraboa polo blog, e non te desilusiones se non tes moitos seguidores habituais. Os contidos son moi bos. Eu persoalmente sempre que podo lle boto un vistazo

Manimal Tiersen

Xosi — Mon, 06 Jul 2009 06:59:25 +0100

Eu creo que, coma ti, tododiós. Eu tamén tería preferido escoitar ao outro Tiersen, con piano, acordeón, etcétera. Mais tamén creo que o home é libre de facer o que queira sobre as táboas do escenario, do mesmo xeito que nós somos libres de mercarlle ou non os seus traballos ou asistir aos seus recitais. En calquera caso, o concerto estivo nas antípodas do que todos agardabamos del.

Manimal Tiersen

Roi — Sun, 05 Jul 2009 19:55:12 +0100

Pois a min non me gustou, foi como asistir a un engano, eu fun a ver o que a min me fixo gustar da súa música, e alí non puiden velo. E vin moitísimas caras de decepción.

Fíos de Ariadna no labirinto balcánico

Jairo — Mon, 29 Jun 2009 15:33:14 +0100

Se todo vai ben, e grazas a Rinoceronte, tras case un lustro de espera, teremos por fin a Danilo Kis en galego.
Ademais un escritor serbio contemporaneo...
Un saudo

Á conquista da berenxena

paideleo — Sun, 14 Jun 2009 22:56:31 +0100

Eu acostumaba facela en pistos pero, claro, iso non é galego.

Bendita sexa Kelley Lynch

Xosi — Thu, 28 May 2009 09:10:50 +0100

A min tócame moi fondo ese discurso de home derrotado, de abismal decepción polo xénero humano, eses versos de gentleman nihilista que alcanzan a xenialidade en temas como Everybody knows ou The future, as fondas arelas espirituais plasmadas no seu compromiso co budismo zen... Demasiadas cousas en común. Tantas, que seguiremos a falar neste blog do amigo Leonard.

Bendita sexa Kelley Lynch

Latorredelossueñosesmelada — Wed, 27 May 2009 19:02:30 +0100

Estou dacordo contigo, eu tamen sintome un Leonard Coheniano entregado, ....posiblemente dende que na miña perdida xuventude tomei conciencia de que non estaba afeito as cousas que via, e sentia que tiña que fuxir de mi mesmo, escoitando na soidade da miña habitacion, "Susanne".

Eu tamén son de Galicia Bilingüe

Antón de Muros — Sun, 17 May 2009 16:12:24 +0100

Unha aperta dende lonxe.

Antón de Muros.
Galego en Bos Aires.

Cuestión de ovos

l&m — Sat, 16 May 2009 12:27:54 +0100

isto tem que passar mesmo pela minha cozinha! brigada pela nova ideia.
beijos

Cuestión de ovos

Xosi — Wed, 13 May 2009 18:48:08 +0100

Non te creas. O de compracido é matizable: das tres natillas que fixen o domingo pasado, dúas papounas Breixo e outra Soqui; da tarta de améndoa pouco me deixaron, aínda que debo recoñecer que almorcei un par de días con ela. Para colmo de males, en efecto: o bandullo increméntase así e todo.

Cuestión de ovos

Arsenio Lupin — Wed, 13 May 2009 17:26:14 +0100

Bandullo compracido e incrementado, polo que vexo :-)

Nada, que estás feito un Ratatouille.

Quincuaxésima entrega de H

pedro panduriño — Sun, 19 Apr 2009 12:23:57 +0100

Bueno, Xosi bueno!
A verdade é que poucas veces me partín tanto o cú cunha entrevista tan breve!.
É unha pasada!. Este tío non só e culto, sensible e sabio, senón que tamén sabe tirar con bala!. Mágoa que non falase con Tarantino para a adaptación da novela!. Probablemente sacaran mellores resultados.
Cambiando de tema, só dicirche que o instituto ficou atrás e que, como sigas con ese "rollo" de ente marxinal e de autoflaxelamento,prometo colgar en you tube o vídeo do concerto de "Animal de Fondo".
Papón!

Que a forza te acompañe!

panduriño — Sun, 05 Apr 2009 10:35:54 +0100

Manda carallo!
Luke Skywalker!!!!
Ti o que levabas atrás era un Gremlin a piques de se transformar... porque era de noite e ese neno é comedor!
Ai da Garda Civil!
Aínda tiveron sorte!
Circule!!

Que a forza te acompañe!

Xosi — Fri, 03 Apr 2009 19:07:12 +0100

Tranquilo. Estaba protexido. No asiento de atrás levaba canda min a Luke Skywalker...

Que a forza te acompañe!

paideleo — Thu, 02 Apr 2009 23:51:49 +0100

É lei de vida e hai que habituarse.
Espero que os do raio láser non fosen mui malos.

Que a forza te acompañe!

Xosi — Thu, 02 Apr 2009 08:28:15 +0100

Sei que tes razón, Cuspedepita, pero iso non impide que abrollen os sentimentos. Aínda lembro, coma se fose hoxe, o meu primieiro día de colexio, con catro anos, formando en ringleira no patio do centro escolar do Sagrado Corazón de Jesús, en Barcelona. Miña nai miraba para min dende a rúa, tras dunha reixa metálica. Eu choraba. Quince anos despois, quen choraba era miña nai, cando me deixou nun piso compartido de estudiantes en Barakaldo para comezar a carreira de xornalismo. Creo que imaxino o que debía sentir... Lei de vida.

Que a forza te acompañe!

cuspedepita — Wed, 01 Apr 2009 19:27:47 +0100

Coincido co que che dixo Lupin: A nosa misión é precisamente que se vaian despegando de nós para convertirse en persoas autónomas e independentes. E date cun canto nos dentes se non chorou, que é o máis habitual.
Nunca se acostuma un a separarse deles e cada vez custa facelo, pero despois terás a recompensa de ver como sabe desenvolverse por sí mesmo, como medra...
As nais comezamos antes esa aprendizaxe: A primeira separación traumática (para nos) é o parto, a segunda, cando deixamos de darlles a teta...e así ata que se van vivir a outra casa, supoño (por iso aínda non pasei, pero xa pouco falta)

Que a forza te acompañe!

Xosi — Wed, 01 Apr 2009 09:22:59 +0100

Seino. Pero, aínda así, manca esa distancia.

En canto á novela, xa está rematada, con catro correccións enriba. A urxencia de presentala a concurso obrígame a saltarme a fase de deixala madurar e sometela ao dictame de lectores coma ti. Pero, como di Ende, esa é outra historia e deberá ser contada noutra ocasión.

Que a forza te acompañe!

Arsenio Lupin — Wed, 01 Apr 2009 07:20:32 +0100

... e garda este "post" para cando Breixo o poida ler, claro.

Que a forza te acompañe!

Arsenio Lupin — Wed, 01 Apr 2009 07:19:53 +0100

Ben, Xosi, a todos nos pasou.

Lembro que cando tivemos que deixar no hospital ó noso primeiro fillo tres días despóis de nacer, a casa caíanos encima, e había só 3 días que o coñecíamos.

Pero a nosa misión é precisamente esa: conseguir que poidan desenvolverse por sí mesmos. E velos facelo compensa por todo o demáis.

Ánimo rapaz, remata esa novela.

Cuadraxésimo sexta entrega de H

Antonio M Matioli — Fri, 27 Mar 2009 21:00:26 +0100

Muito bonito o seu blog com muita diversificação parabéns e susseço
Antonio Abraços

http://curiosidadesdoplantaterra.blogs.sapo.pt/