O blog de Xosi

Este non é un blog de moitos visitantes. Temos poucos, pero bos. Se cadra, non chegamos á ducia entre os seareiros habituais. Tanto dá. Vén a conto esta evidencia porque quería dedicar a presente entrada a dous lectores impertérritos das miñas disquisicións. Un deles é o H. Anda por terras de Chavela Vargas, como ben testemuña o localizador xeográfico de visitas desta páxina, con México na segunda posición do podio. O outro é o maior dos irmáns Álvarez e vive máis preto de aquí, na capital herculina. Foi este último, precisamente, quen me suxeriu a posibilidade de publicar na rede algunha creación literaria, que é o que me dispoño a facer agora. Por que falei, xa que logo, destes dous fulanos sen vir a conto? Porque elixín uns versos, intitulados Alborada para Breixo, que pensei lles poderían gustar. Máis que nada porque ambos se meteron antonte coma quen di, do mesmo xeito ca min, na azarosa aventura de ser pais. De Xosé Henrique, o primeiro; de Xulio e Aldán, o segundo. Para eles van, que nós, aos nosos anos, temos o ego con menos líbido ca unha pedra.

 

Alborada para Breixo

             I

 

Sinto a túa chamada

na hora primeira da alba

e acudo para terte no colo

para poder darte apertas de pexego no colo

e ver esa primeira mirada

que lle botas ao día,

esa primeira mirada

da mañá

que lle botas á vida.

É tal a transparencia

na que transloce esa mirada

que xa nin o día importa.

Só este intre,

só a clara conciencia,

só a miña mirada na túa

cada vez que sinto a túa chamada.

 

             II

 

Ma é o primeiro son

que articulan os beizos do noso fillo

ao espertar,

como se a palabra tivese

poder

para convocar aquilo que máis amamos.

 

Chúzao | del.icio.us