O blog de Xosi

Levaba uns días metido en lecturas poéticas e, todo hai que dicilo, un pouco anoxado. Caeran nas miñas mans obras como Os poemas de como se rompe todo, de Daniel Salgado; ou Derrotas con raíces, de Modesto Fraga, ambos publicados na colección de poesía Leliadoura, de Sotelo Blanco, con moi boas referencias, pero que deixaron en min o pouso da decepción. Do primeiro, quedei con algún ca outro poema bo, polos que paga a pena a lectura do libro, pero non din conciliado cun extremo subxectivismo no meirande dos poemas escritos que me impediu xa non unha mínima comprensión, senón a complicidade ou afinidade que se agarda de calquera texto. Do segundo, invocando o terceiro dereito do lector (Daniel Pennac dixit), abandonei a lectura antes de rematar co primeiro terzo da obra.

Por iso, foi unha agradable –quedaríalle mellor o epíteto brutal- sorpresa a lectura de Decrúa (Edicións Espiral Maior), co que o poeta Estevo Creus se fixera coa terceira edición do Premio de Poesía Fiz Vergara Vilariño, no ano 2002. Decrúa é un deses poemarios construídos dende a rabiosa lucidez da insania, da loucura, no que achas a frialdade da coherencia mesturada co sangue esgazado das feridas. Dividido en catro partes, Decrúa comeza coa descrición dun rachón vital que esgaza todo o ser do poeta, dacabalo entre dous mundos, en principio inconciliábeis, sen vivir plenamente en ningún deles. Un deses espazos, oceánico, mareiro, salvaxe, inaprensible, ás penas o intuímos grazas á presenza constante de elementos del xurdidos a invadir o outro espazo en cuestión, terrestre, medible, domesticado, de terra coidada e dominada. A infinidade dun mar presentido, ao que só o poeta ten acceso e que, por iso mesmo, o condena ao illamento, á rareza; e ese xardín invasor da alma que esixe ordenar, normalizar, estandarizar, matar ao outro.

Ese conflito porá ao poeta ao borde do abismo, levarao a un auténtico descensus ad inferos tecido cun tupido mantelo de símbolos que se plasmará nunha renuncia suicida a un deses espazos e que eclosionará nunha inesquecible terceira parte que terá que ser, por forza, un auténtico lóstrego de luz reveladora para quen pasase un mínimo traballo de descodificación nas anteriores páxinas. Un demoledor e inmisericorde autorretrato, pero tamén demoledora e inmisericorde descrición do ser humano sometido ás “leis do capital”. O final, a cuarta parte, resúmese nunha soa, resolutiva e esperanzadora, palabra cuxa significación xa foi insinuada en anteriores versos e que intitula a obra: Decrúa.

Non quero abondar máis nestes poemas de Creus por medo a rebentarchos. Mais se non os liches, creo que constitúen unha boa ocasión para que o teu acervo se faga cunha lectura iconoclasta, lúcida e brutal, desas que se revelan como unha auténtica viaxe iniciática na que o lector, aínda que sexa por un pouquiño, non poderá seguir sendo o mesmo ao remate.

Chúzao | del.icio.us