O blog de Xosi

Estes días atrás que tanto choveu atopeinos ciscados sobre o asfalto da pista de acceso ao noso garaxe. Así colocados, parecéronme unha fermosa metáfora da diversidade, da convivencia. Non semella tan difícil. Ese estar un a carón do outro, sen darse co cóbado nas costelas, se acaso algún ca outro roce, previsto ou imprevisto, xuntos e, por que non, tamén revoltos se así o queremos, coas cores tentando o arco da vella, cadaquén á súa ou a dúas mans, qué máis dá se desa liberdade do outro nace precisamente a nosa, se a nosa liberdade alimenta á dos demais, se a nosa singularidade é matriz de todo o diverso. Se eles, que son moluscos gasterópodos sen case neuronas poden, qué non poderemos facer nós. Non ergamos muros onde non os hai, e derribemos algún que outro pois, en máis dunha ocasión, cos cascallos da barbarie téñense ergueito catedrais.

Chúzao | del.icio.us