O blog de Xosi

Resulta chocante que un libro titulado Sobre cocina y gastronomía (Alianza Editorial) resulte indixesto, pero este do asturiano Ignacio Gracia Noriega éo, a pesares de que, de cando en vez, apareza fulgurante algunha opinión ou algunha gracia coa que un poida estar de acordo ou que incite a un benévolo sorriso. Recomendable é a lacerante diatriba coa que despacha á sidra asturiana e a todos os mitos e folclorismos a ela asociados, por citar un exemplo.

Este articulista e escritor fai gala dunha vasta cultura en canto a referencias na devandita obra, non así en canto a apertura de ideas, e amenta a xente tan diversa como Alan Watts, Marinetti, Georg Trakl ou Ernts Jünger, por rescatar só a algúns autores que, de primeiras, ninguén relacionaría coa literatura gastronómica. Non tería escrito sobre este libro nin sobre este autor no blog de non ser, precisamente, por unha cita de Josep Pla sobre o capitalismo que se inclúe no capítulo Gastronomía política.

Di Pla: “O capitalismo é irracional, caótico, incomprensible, desordenado, caprichoso, inxusto, doloroso, triste, absurdo..., exactamente como a natureza e a vida. A natureza, a vida humana, é igualmente caótica, irracional, desordenada, inxusta, sanguinaria, caprichosa, delirante, incomprensible, cruel, triste”.

Se cadra por iso trunfa entre os seres humanos un sistema económico e social tan inhumano, tan monstruoso como o capitalismo. Porque reflicte exactamente a nosa natureza. Porque é a consecución práctica e universal do axioma hobbiano de que o home é un lobo para o home, que se expresou nidiamente coas ideas de Adam Smith que deron corpo teórico á lei da selva que rexe dende o século XIX a sociedade moderna, isto é, a luva/lobo invisible que rexe o mercado, que é a escusa esgrimida polas grandes corporacións para esixir a desregularización e liberalización da economía, para eliminar ou minimizar calquera lei ou poder que poidan impedir ás multinacionais e aos lacaios campar ás súas anchas, facer e desfacer ao seu antollo –sóanvos o ERE ou o peche da factoría de Pascual en Outeiro de Rei ou o ficar de brazos cruzados mentres Francia asolaga Galiza con excedentes de leite e, de paso, arruína ás nosas explotacións?-, para poder engulir ao peixe pequeno baixo o visto e prace das institucións).

Pois si. Eu tamén creo, como Pla, que todas esas expresións do capitalismo salvaxe non son máis que expresións do peorciño que hai en nós. Afortunadamente, aínda hai xente que teima en loitar para que sexa o bo que tamén levamos dentro o que, algún día, nun horizonte utópico, determine as relacións económicas e sociais entre os seres humanos.

Chúzao | del.icio.us