O blog de Xosi

Eu, que non me prezo de ser seguidor da prensa deportiva, veño de descubrir que, por un día, o xadrez logrou eclipsar ao amago de tendinite dun anónimo xogador dunha das nosas equipas da Segunda B de fútbol. E non é para menos. Un muradán da parroquia de Esteiro, David Lariño, vén de facerse co campionato de España absoluto de xadrez aos seus 19 anos. A cousa ten tanto mérito como ter deixado no camiño do torneo ao sete veces campión de España e Grande Mestre Internacional, Miguel Illescas.

Lembro que a miña muller xa me falara del, cando aínda era un rapaciño que ía co seu pai petando nas diversas portas da administración para acadar financiamento á súa carreira deportiva. Como vén sendo un triste costume nesta nosa terra, David Lariño tivo que ir gañar os garavanzos fóra, ao ser fichado polo Santa Ana, un club de xadrez de Navarra que lle fixo unha oferta “imposible de rexeitar e que aquí, na Galiza, ninguén me fixera”. Iso si, nunha entrevista concedida a La Voz de Galicia, Lariño recoñece botar de menos Esteiro, “onde aprendín a xogar cando con seis anos me puxeron un taboleiro diante”.

Precisamente, desta emigración deportiva saíu o titular desta entrada no blog. É curioso qué axiña se adoptan os fillos egrexios fóra da súa patria. Basta botar unha ollada aos xornais navarros e éuscaros para decatarse do que digo. Así, o Diario de Navarra titula a nova do seguinte xeito: “O navarro David Lariño se proclama campeón de España de ajedrez tras dos desempates”. O Gara vai máis alá e titula “El iruindarra David Lariño, campeón de España al ganar a Arizmendi”, e por se non quedou patente que os vascos son a hostia en todo, ata no xadrez, aclaran no primeiro párrafo que “El Maestro Internacional iruindarra David Lariño es el nuevo campeón de España de Ajedrez absoluto al vencer en la final al gran maestro valenciano de origen vasco, Julen Arizmendi”.

Agardo impaciente que a fulgurante carreira de Lariño nos brinde aos afeccionados algún día unha Apertura Muradá ou un Ataque Longueirón para refregarllos a algúns polos fociños.

Chúzao | del.icio.us