O blog de Xosi

Sinceramente e falando mal: non me importa un carallo que Luthea Salom estea no i-phone de Lou Reed, que fose teloneira de Norah Jones, que compartise táboas con Emmylou Harris, ou que o seu último álbum fose producido por Malcom Burn do mesmo xeito ca outros artistas da talla de Bob Dylan ou Iggy Pop. E non me importa porque, despois de vela e escoitala no Cantón de San Roque de Melide (5 de xullo, Festival das Artes e das Letras), creo que Luthea Salom se basta por si mesma para engaiolar coas súas cancións a quen a escoite.

Luthea chegou a Melide acompañada tan só da súa guitarra acústica, sen as defensas que tería de xeito natural se interpretase as súas composicións parapetada tras unha batería, unha guitarra e baixo eléctricos e un teclado, que son os instrumentos principais que dan corpo ao seu último traballo discográfico Sunbeam surrounded by winter (Raiola arrodeada de inverno). E de non ser pola definición cristalina que as seis cordas lle daban ás cancións, mesmo lle sobraría a guitarra, pois teríalle bastado a soberbia voz a capella da que fixo gala para meterse ao público no peto. Axuda a este panexírico sen reservas terlle estudiado, previamente, a tradución das letras, sinceras e descarnadas, con metralla poética e groso calibre literario, que me fascinaron. Para quen non as entendese, a cantautora canadense papouse as distancias grazas ás experiencias vitais que compartiu connosco entre canción e canción.

En calquera caso, a actuación de Luthea Salom en Melide foi un bater de ás de anxo polo celestial e polo efémero, se cadra demasiado efémero. Que o concerto durase ás penas unha hora fíxonos ficar a moitos co mel nos beizos. Púidose deber, sospeito, ao frío que pasou a pobre, que propiciou unha das anécdotas da noite ao ter que sepultar as franxas vermellas e brancas da súa camiseta baixo un groso xersei de la, e fixo devir en referente real o título do disco que anda a presentar. Fica na memoria do meu corazón ter podido escoitar nun íntimo directo Accidents e Nobody’s ready. A miña cleptomanía verbal galopante fixo que non puidese resistir a tentación de levarme para a casa un anaco da primeira: “...alive to see this world inside / is all we got, / neither god nor love can make us be / at peace with it...”, ou o que é o mesmo, “...viva para ver que este mundo interior / é todo o que temos, / e que nin o amor nin a relixión poden facer que fagamos / as paces con el...”. Roubeino na tea dunha camiseta, xunto con dous bicos de Luthea que, aínda que non se vexan, ficaron rexistrados na caixa negra das miñas fazulas.

Chúzao | del.icio.us