O blog de Xosi

Unha das frases máis fermosas que lin nun libro foi aquela de Memorias dun neno labrego na que Balbino se preguntaba onde morrían os paxaros. A resposta atopeina nun dos episodios máis vergonzosos da miña vida; aquel, canda o salvaxismo da adolescencia, no que matei un paporroibo cunha escopeta de perdigóns. Aínda que deberon pasar ben uns vintecinco anos dende aquela, a escena segue gravada a lume na miña alma. Lembro que esta emoción que agora rememoro foi a mesma que sentín cando o corpiño do paxaro deu cos seus ósos e plumas no humus da fraga. Cunha mágoa fondísima polo irreparable da miña acción, o único que se me ocorreu aquel día foi enterralo baixo a follaxe. Pasou a formar parte da terra, unha parte tan infinitesimal como grande foi o meu remorso. Estou convencido de que o sentimento de culpa ficará ata que o meu corpo bique tamén, tarde ou cedo, esa mesma terra. Mais non quero que pensedes que, coas liñas que seguen, pretendo redimirme ou expiar os meus pecados. Estes, xa forman parte indisoluble miña.

Quen vedes na fotografía é un paporroibo que aniñou nunha cesta de plantas que temos no limiar da casa. A canastra en cuestión fora un deses agasallos de Nadal que non sabes moi ben que facer con el. Aí ficou, enriba dunha mesa e á intemperie todo o inverno. As xeadas e o meu desleixo mataron boa parte desta flora enfaixada en vimbios; se cadra o meu inconsciente fixo que me esquecese dela na busca dun motivo para botala como morralla no composteiro. Hai uns días, cando se tomou por fin tan ecolóxica decisión, e ao coller o canistrel nas mans, algo violento e súpeto sacudiu as follas secas e saíu voando. Era o paporroibo. Tras súa, enterrado entre as plantas, deixaba un niño perfectamente entretecido con cinco ovos no seu seo. Pousou a poucos metros, inmune ao medo da presenza ameazadora que eu lle supuña e que, noutras circunstancias, o tería espaventado lonxe da miña vista. Fitaba cada un dos meus movementos, impotente pero vixilante. “Todo ben, paporroibo”, pensei, “podes estar tranquilo, xa non te molesto máis”. En canto marchei, volveu inmediatamente para seguir chocando á descendencia.

É fermoso como, moi a pesares dos nosos execrables esforzos, a vida sempre remata por vencer á morte por moi definitiva e vasta que esta sexa. Milenios de fracasada barbarie así o demostran. A vaidade das nosas mesquiñas crueldades, tamén. Así o corroborará, nun futuro ben afastado, un ser descoñecido calquera que chocará a súa proxenie milenios despois de que se extinga o ser humano. Así mo demostrou este paporroibo cos seus cinco ovos vintecinco anos despois do meu asasinato. Porque todo pasa e todo queda, mais, como ben constatou Antonio Machado, o noso é pasar. Sería de agradecer que ese efémero paso facendo camiño fose o máis solidario e dador co noso próximo que o noso egoísmo nos permita. De seguro que a todos nos irá mellor se así é.

Chúzao | del.icio.us