O blog de Xosi

Son republicano. Que lle imos facer. Sono dende que, no bacharelato, estudiei o anacrónicas e intrinsecamente malignas que son as monarquías e dende que souben dos mirialitros de sangue que correron por Europa para sacarnos do corpo esas carrachas que nos veñen chuchando os cartos dende a máis alta Idade Media. Sono dende que pensadores como Rousseau, hai xa máis de douscentos anos, nos abriron os ollos respecto de onde emana, ou debería emanar, o poder; do pobo, por suposto.

Respecto da nosa particular monarquía, ese invento –herdanza directa da dictadura de Franco- que supuxo un auténtico gol pola escuadra a unha feble Constitución acabada de nacer, abúrreme ata o noxo. Non estudiei os miles de millóns que teñen desbaldido os Borbóns dende 1978, e ignoro o que lle teñen chuchado ás arcas públicas dende comezos do século XVIII, cando comezaron a parasitar España. Tampouco vou entrar agora a analizar o democrático privilexio de que un determinad apelido ostente hereditaria e varonilmente a xefatura do Estado (xa non digo que se elixa por votación popular e con varias candidaturas en liza; oes, é que nin a sacan a oposición nin a concurso público). Nin sequera me meterei coas contrastadas capacidades intelectuais da sacrificada familia. O que me toca as narices agora é a persecución a que se está a someter a toda aquela persoa que ergue a súa voz contra este fato de reais lacazáns, persecución que dende a Casa Real ben se coidan de encargarlle aos nosos democráticos medios de comunicación, sexan de tendencia pepera ou sociata.

Aínda que a teima censora vén ben de atrás, fíxose patente co secuestro de El Jueves no que o Príncipe aparecía fozando coa Princesa para facer un Principiño (con perdón de Antoine de Saint-Exupéry). O peor do conto non foi a censura; o peor foi que, dende aquela, orquestrouse unha forte campaña mediática na que nos atopamos ao Rei e á súa proxenie ata na sopa. Dende aquel, non menos censor e anoxadamente colonial “¡Que te calles!” ao indio Chávez, non hai acontecemento deportivo importante no que non apareza o Borbón para sacarse a foto xunto aos laureados, a ser posíbel cunha real bromiña que dea fe do humano –coma ti e coma min- que é o noso monarca; tamén o vemos compartir a dor de todos os españois cando cómpre, con bágoas azuis se for necesario; e viaxar a esgalla, que é a súa maneira de demostrar que, ao seu xeito, traballa.

Pero non era de todo isto do que quería falar. A miña vea antimonárquica latexou con forza estes días por unha nova fazaña censora da nosa democracia: a imputación por inxurias á Coroa do alcalde de Puerto Real (Cádiz), José Antonio Barroso, de Izquierda Unida, polo seu discurso durante un acto de homenaxe á II República. Semella que a liberdade de expresión ten uns límites moi estritos cando se menta o apelido Borbón. Afortunadamente, aínda hai políticos –cómpre buscalos fóra do PP e do PSOE-, que non teñen pelos na lingua á hora de falar de Rei&Co.

Vexamos algunhas das declaracións de Barroso: "El Borbón es hijo de un crápula. El Borbón de condición deleznable, el presente, no es menos deleznable de lo que su padre fue. Afecto al Golpe de Estado, despreciado por el tirano, al que reiteradamente le solicitó su incorporación al Ejército faccioso. El Borbón es hijo de una persona de condición licenciosa, deplorable, deleznable. No menos licenciosa que la de su esposa". Barroso non se retractou das súas palabras, ás que engadiu algunhas perlas como que “La Monarquía es de naturaleza corrupta. El Rey no es ningún modelo ni ningún espejo en el que mirarse. Cualquier político con su entorno empresarial habría cavado su propia tumba. Me resisto a que nos lo pinten como un dechado de virtudes”.

Xa que este blog está asinado por un republicano, e xa que me rebenta, particularmente, a censura nun país que se di democrático, podedes ver a información completa respecto deste proceso no xornal dixital Rebelión, amais dunha entrevista a José Antonio Barroso na mesma publicación. E como non todo van ser malas novas, remato cunha que supón un sopro de esperanza: o claustro da Universidade Pompeu e Fabra, de Cataluña, aprobou unha moción presentada polo Sindicat d’Estudiants dels Països Cataláns (SEPC) que pedía o rexeitamento da presenza de calquera membro da Familia Real nas instalacións do centro universitario. En hora boa.

Chúzao | del.icio.us