O blog de Xosi

Veño de rematar a lectura da que é a primeira tradución de Eduardo Galeano ao galego: Cartas ao señor futuro, que publicou recentemente Edicións Laiovento, vertido á nosa lingua e prologado por Alfredo Iglesias Diéguez. O libro recompila unha serie de artigos deste escritor e xornalista uruguaio que se consolidou como unha das voces máis autorizadas e reputadas na loita contra a globalización neoliberal, isto é, a tentativa dos grandes bancos e transnacionais –coa complicidade de boa parte dos gobernos do mundo- de converter este planeta nun xigantesco mercado global no que todo, absolutamente todo, teña un prezo e, polo tanto, sexa susceptíbel de ser comprado, vendido ou especulado (as tradicións, o coñecemento, a auga, o aire que respiramos, a nosa liberdade...).

Os artigos teñen data dende o ano 2000, polo que moitos deles fan referencia directa á guerra de Iraq e ao que chama presidente do planeta, George W. Bush. Persoalmente, gustáronme moito os textos que falan da situación actual de diversos países americanos, pois antollóuseme unha continuación dun dos mellores libros de divulgación histórica que lin na miña vida e que vai asinado tamén por Galeano: o mítico Las venas abiertas de América Latina. De Haití a Venezuela, da Arxentina a Colombia, de Bolivia a Uruguai, van desfilando todos diante da agudeza interpretativa de Eduardo Galeano, que nos dá unha imaxe de América, e do mundo, que para nada ten que ver coa que nos ofrecen a diario os grandes medios de comunicación –non por casualidade, todos en mans de entes bancarios, grandes fortunas e corporacións multinacionais, que son os únicos que poden ter en propiedade os xigantescos conglomerados da mentira que hoxe monopolizan a información-.

Só vin a Galeano unha vez. Foi en Compostela, o 4 de outubro de 2006, nunha conferencia que impartiu na Aula Sociocultural que Caixa Galicia ten en Carreira do Conde, invitado polo Club Internacional de Prensa. Lembro que o auditorio se enchera media hora antes do comezo, e que fóra quedamos sen poder entrar máis xente cá que había dentro. Eu conseguín coarme tras moito fozar e puiden escoitalo dende os corredores. Daquela, quedoume algo claro: Eduardo Galeano é un señor da verdade, un señor da palabra limpa nestes tempos nos que prolifera o verbo intoxicado; a expectación que xera alí a onde vai está xustificada porque cada vez somos máis as persoas que temos sede de saber o que un fato de poderosos están a facer e pretenden facer coas nosas vidas. Carta ao señor futuro é unha boa e actualizada maneira de coñecer esa palabra clara e lúcida de Galeano. Del transcríbovos un texto breve que o escritor uruguaio leu de viva voz aquel 4 de outubro en Compostela e que puxo título á súa conferencia:

Chúzao | del.icio.us