O blog de Xosi

Onte tiven ocasión de botar unha parola co pardal (Passer Domesticus) que vedes na imaxe. Comeza a ser un visitante asiduo do xardín, como a parella de colirroxos da que xa vos teño falado. Ambas especies son sedentarias, de niño fixo. Quedan facéndonos compaña no máis cru do inverno mentres moitas das súas conxéneres danse a boa vida en terras cálidas, como as andoriñas (Hirundo Rustica), que nesta época andan pola África tropical.

Botei a parola co pardal porque eu, ao fin e ao cabo, son tan pequenoburgués coma el. Coa casa nidificada con poliñas de esforzo e xuros de hipoteca, cos pés botando raíces nesta Terra de Melide que me acolleu, gardando a calor do fogar para que os meus non pasen frío, botando horas na cociña para facer do alimento unha festa á que tivemos o privilexio de ser convidados.

Así e todo, segue a rillar dentro miña un proído nómade, unha arela por coñecer eidos estraños á miña percepción, novos aires e recendos, novos horizontes nos que esfarelar os sentidos. Se cadra son un pardal con alma de andoriña. Se cadra, no meu chío escóitase o Desaparecido, de Manu Chao, que di “Yo llevo en el cuerpo un motor / que nunca deja de rolar, / yo llevo en el alma un camino / destinado a nunca llegar”  

Créditos: Oliño Man (Manoliño); Lee Tron (Riqui)

Continuará. A próxima entrega será o vindeiro venres, 9 de xaneiro.

Ata aquí chegou a serie do pingüín magoado. Quince entregas se contamos a que houbo do pingüín desprumado. Foron quince semanas nas que o Panduriño e quen isto escrebe tivemos que estrullar as neuronas para tentar captar a esencia dunha das especies autóctonas máis egrexias de Melide, o Spheniscidae parsimonia, única raza de pingüín de costumes noctámbulos cuxo hábitat principal se atopa nas barras dos bares e nas pistas dos pubs.

Por motivos alleos aos inventores da criatura, temos que dala por finada. Dis que o bo, se breve, dúas veces bo. Nós fomos breves quince veces, polo que agardamos que desfrutarades a quinceava parte do que augura o aserto.

Sempre me sentín fascinado por esa terra de ninguén que son o amencer e o solpor. Se cadra porque son libra, porque sempre ando buscando o equilibrio e fuxo dos extremos, nin si nin non, poida, quizais. Non quero enlearme coa miríade de significados simbólicos que se lle poden tirar á alba e ao luscofusco. Son demasiados, todos os coñecedes ou, cando menos, os intuídes, e abondar no vox populi do noso imaxinario é un xeito de ser pedante á mantenta.

Quedemos, xa que logo, con todo o que ten de promesa o alborexar, esa ponte cara a luz, con toda a súa inxel beleza, e iniciemos un catálogo de amenceres que, con estas noites de xeada que están caendo en decembro vai nacer ben cargadiño.

O primeiro amencer do catálogo tivestes ocasión de velo hai pouco, tras una arañeira de cristal. O segundo tráiovolo hoxe para sacar a colación aos clásicos e a unha das palabras máis fermosas que pariu a nosa fala: roibén. Segundo o diccionario, o roibén é a cor de que se tinxen as nubes ao saír ou ao pórse o sol. O espectáculo é tan fermoso que o ser humano, dende o albor dos tempos, se deleitou con el. Unha das primeiras testemuñas escritas deste marabillarse diante da fastosa beleza do cosmos témolo na literatura da Grecia clásica, tan dada a render homenaxe aos seus deuses verso si e verso tamén. Así, no canto segundo da Odisea, Homero comeza falando de “Eos, a que nace da mañá, a dos dedos de rosa”. Que metáfora tan brillante e bonita para definir á deusa da aurora. A dos dedos de rosa. O roibén. Homero tira desta imaxe unha e outra vez na Odisea e na Ilíada sempre que menciona o amencer. Eu captei, de mañanciña, a Eos, ao roibén, capturados no ronsel dun reactor. Eos deixou aparcadas as alas e colleu un voo chárter para ir abrirlle as portas do inferno a Helios. Unha maneira de dicir que, aínda sendo feos coma son os tempos que corren, existe a posibilidade de marabillarse, de contemplar a beleza cando e onde menos o esperas.

Playing For Change: Song Around the World | Stand By Me from Concord Music Group on Vimeo.

Créditos: Jack Lama (Lama), Lee Tron (Riqui), Oliño Man (Manoliño)

Continuará. A próxima entrega será o vindeiro venres 2 de decembro (sempre que o autor, Pedro Panduriño, sobreviva ao Camiño de Santiago e á fin de ano)

Créditos: Cho-Tsi (Xosi); Jack Lama (Lama).

Continuará. A próxima entrega será o vindeiro venres, 29 de decembro.

Créditos: Lee Tron (Riqui); Cho-Tsi (Xosi); Jack Lama (Lama)

Continuará. A próxima entrega será o vindeiro venres, 19 de decembro