O blog de Xosi

Créditos: O anano (Guillermo Casado); Jack Lama (Óscar Lama)

Continuará. A próxima entrega será o vindeiro venres, 11 de xullo.

Dicía no último post que a entrega de H desta semana publicaríase puntual Bob Dylan mediante. Mais ocorreu que o señor Robert Zimmerman foi o causante de que nos fose imposíbel publicala no prazo pactado; por se non abondase, o rato avariouse e tíveno que levar ao veterinario. Velaí vos vai, xa que logo, máis tarde ca cedo, o desenlace dese épico combate entre o axente Blanco e o anano, cal se de Aquiles e Héctor se tratase, empregando ambos o máis refinado e letal das súas artes guerreiras, todo un repertorio que ficará gravado con letras de ouro nos anais dos combates corpo a corpo da historia da humanidade. Vai tamén, de reforzo, este retrato do autor do cómic que, amabelmente, fixo un anti-fan da serie. Creo que é un boa imaxe desas que reflicten a alma do figurante. Cun autor así, ¿que historias podemos agardar?...

Créditos: Axente Blanco (Óscar); o anano (Guillermo Casado).

Continuará. A próxima entrega será o vindeiro venres, 4 de xullo.

Créditos: Axente Blanco (Óscar); o anano (Guillermo Casado); Lee Tron (de fondo, na portada: Riki)

Continuará. A próxima entrega será o vindeiro venres, 27 de xuño, Bob Dylan mediante.

Unha semana máis, H chega á pantalla dos vosos ordenadores. Máis violencia gratuíta, máis homazos de esgrevia fisionomía –bandullos e paquetes a esgalla ad maiorem gloriam da homosexualidade reprimida do autor-, e un guión antineuronal que atenta contra a intelixencia dos lectores de máis paupérrimo coeficiente intelectual. Podería abondar nas ostentosas pegadas da obsesión falócrata de Pedro Panduriño, pero o conto xa aburre. Supoño que, a estas alturas, todos vos decatariades de que o escudo da Polís, baseado nun cruceiro (¿que forma teñen os cruceiros, meus?), ten nel a un Pantocrátor (¿ou debería dicir falocrátor?) que sostén en ambas mans cadanseu obxecto apirolado onde os haxa: unha pistola, da que xa temos falado, e unha porra. ¿E que me dicides dos Bee Gees asasinos, ese protervo trío policial no que semella que se infiltrou o macarra amaneirado de Village People? Respecto deste último, o de bigote, se o cebamos un pouco sáenos o Ron Jeremy. Cravado. Todo encaixa.

Nembargante, a min o que máis me chamou a atención foi a última viñeta da primeira páxina desta entrega, ese primeiro plano de tres bocas babexantes, luxuriosas, lúbricas, lábiles, lascivas, promiscuas, voluptuosas... Estou vendo ao Pedro lambendo os seus beizos coa punta da lingua namentres debuxaba estas bocas coa man dereita –é destro- ao tempo que non se sabía por que ignotos currunchos da súa anatomía andaba coa esquerda.

Non quería deixarvos sen mencionar que, por fin, tras oito entregas, alguén tivo a ben deixar un comentario no blog respecto do cómic, o cal demostra que temos un lector cando menos, e que as dúas leitugas que lle din a Pedro o outro día en concepto de dereitos de edición por H vanme deixar en números vermellos, visto o éxito deste réprobo opúsculo gráfico (dispensando a aberrante esdruxulización). Comentaba o noso ínclito lector, a quen habería que facerlle un monumento polo seu estoicismo e bonhomía, que ao Pedro Panduriño cústalle saír do armario, polo que non estaría de máis axudarlle cun par de couces ben dados; eu propuxen, como alternativa antiséptica, pechar o armario con chave para que non dea saído del. En calquera caso, creo que este é un debate interesantísimo dadas a súa fondura e transcendencia, polo que animo a todos aqueles internautas que o desexen a deixar o seu grauciño de area na sección dos comentarios ou, se lles aburren os exercicios intelectuais opíparos, a insultar directamente ao comicastro que está a perpetrar H para ver se lle vén o sentidiño. Se non hai máis remedio, ata a semana que vén.

Créditos: Axente Blanco (Óscar Blanco); axente 1 (Buco); axente 2 (Ramón de Comercial Ares); axente 3 (Xabier Cabezudo).

Continuará. A próxima entrega será o vindeiro venres, 20 de xuño.

Non farei declaracións. Esta semana, non. Onte veu á miña casa unha patrulla da Millí Polís. Son boa xente, va que si. Botaron unha parola comigo, como amigos, si, como amigos. Moi corteses eles. O do brazo roto e o ollo morado foi por unha caída parva. Estaba a fregar o andar de arriba, esvarei coa auga, e caín a reboladas pola escaleira abaixo. ¡Mira ti que babecada! Si, xa sei. Os cadáveres tiroteados dos dous activistas de Amnistía Internacional que apareceron no xardín da miña casa dan que pensar. Cadroulle. É que somos porto de mar; haiche moito trallado na pesca de altura. Pasan medio ano no gran sol, desembarcan no porto de Millí, e chimpan o primeiro que teñan a tiro, unha prostituta ou un sindicalista, tanto lles ten. Os catrocentos cascos de bala tamén teñen a súa explicación. Douscentos por barba. Pura matemática, doado de entender. Se cadra o langrán que o fixo non anda á pesca do bonito e trafica con armas. Dan máis pasta. Algo pareceume oír, pero tiña os cascos postos con ZZ Folk a todo volume. Así que non sei nada. Aínda que me mates, non che podería dicir nada. En calquera caso, en Millí estamos protexidos e amparados polos mozotes do corpo de policía. Xente san, oes, xente san. Somos primeiro mundo e non unha ditadura bananeira, ¡que carallo! Aquí vivimos en paz e temos liberdade de expresión, tal e como corrobora o feito de que eu poida escribir o que me pete neste blog. Citando a Augusto Pinochet, santo varón que guía co seu exemplo aos nosos axentes da orde “liberdade si, pero non libertinaxe”. Eu non me meto contigo, ti non te metes comigo, e todos en paz. E se fas o contrario es un comunista de merda e ha caer sobre ti todo o peso da lei. Despois non digas que non te avisei. Porque colegas si, os da Millí Polís son colegas, pero como rompas a norma han estar aí para amosarche o recto camiño. E seica teñen métodos moi persuasivos. Pero creo que xa estou a falar de máis. De máis para alguén que, coma min, non sabe nin escoitou nada. ¿Que como nos vai por Millí? Pois ben. Seica dá sol para esta fin de semana.

Créditos: Axente Blanco (Óscar Blanco); axente 1 (figurado); axente 2 (Ramón de Comercial Ares); axente 3 (Xabier Cabezudo).

Continuará. A próxima entrega será o vindeiro venres, 13 de xuño.

Nunca vin unha expresión de violencia tan gratuíta como a entrega de H desta semana. Aquí a xente boura por bourar. Onde se debería agardar esa solidariedade corporativa que caracteriza aos axentes da lei, o autor nos destapa un mundo sórdido preñado de agresividade inxustificada. Caben moitas interpretacións ao respecto. Poderiamos empezar pola análise freudiana e os complexos sexuais que gobernan a imaxinación enfermiza do creador de H: Pedro Panduriño. Calquera psicanalista avisado vería unha manchea de indicios que apuntan a un cadro clínico de tipo neurótico baseado na envexa do pene dos homes por parte do autor: esa teima por destacar do axente Branco o volume pantagruélico dos seus atributos sexuais; a súa estética dacabalo entre un latin lover e un actor porno; ou eses beizos carnosos que lle esbichan e que, case sempre, teñen un cigarro prendido, símbolo fálico onde os haxa, como a pistola automática que sempre leva na man. Velaí temos a envexa do pene diagnosticada por Freud feita banda deseñada. Xa que este complexo foi atribuído polo pai da psicanálise en exclusiva ás mulleres, teremos que deducir que Pedro Panduriño é un homosexual reprimido que se sente atraído polo actor que dá vida ao axente Blanco. Insatisfeito coa súa propia masculinidade, Pedro Panduriño anhela a castración, o cal nos leva á súa obsesión polas catanas –arma que utiliza destramente o anano e que protagoniza a primeira entrega deste cómic- que amais de cortar son, asemade, tamén símbolos fálicos, o que corrobora a arela penal devandita. Se intuímos que os xenitais do anano van en proporción co tamaño da súa persoa, e que o debuxante o compensa prolongando contra natura o seu pene cunha catana, podemos deducir de maneira doada que o autor tamén se sinte atraído sexualmente polo anano. Unha última evidencia que confirma esta hipótese explicativa da violencia gratuíta en H teriámola na xinecofobia demostrada por Pedro Panduriño. Por exemplo, unha das primeiras vítimas do anano é un heavy, con melena como unha muller, e cunha navalliña pequena, ridícula a carón desa espada de samurai e obvio bálano hipotrofiado. Todo encaixa, ¿non si?. Ademais, se vos fixastes, só hai personaxes masculinos. A semana pasada, como ben sabedes, apareceu a primeira muller, illada da esfera dos homes, eu diría case que desterrada. Mentres escribo estas liñas decátome de que as dúas páxinas sobre Eléktrika son un constante intento de asasinato, un feminicidio premeditado. E é que con ese ¿accidente? de Eléktrika na montaña, se cadra o noso autor -¿debería dicir autora?- podería estar marcando o seu territorio de femia alfa para ficar ela soa con todos eses homazos tan machos que pululan polas rúas de Millí. Por se non abondase, o personaxe no que se ve reflectido o creador de H no cómic, Pietro Pandurini, protagonista da terceira entrega, aparece sospeitosamente a carón de Óscar Blanco na ilustración que fai de limiar (Blanco é o único que leva cor na páxina; tons cálidos, candentes), mentres que o protagonista ten as mans ocupadas por obxectos visiblemente fálicos (botella e copa; esta última, exaculando todo o seu contido) e fica afastado do obxecto sexualmente cobizado por unha barra de bar que é un auténtico símbolo dos muros psicolóxicos erguidos polo superego do autor; ademais, nesa mesma entrega, podemos ver a Pandurini baixo os efectos dunha forte resaca, o cal nos fai temer que estea a utilizar o alcol como vía de escape á súa neurose. Estas hipóteses iniciais obrigáronme a investigar máis a fondo o historial clínico do paciente. Grazas a esas pescudas, descubrín que, nunhas festas de Entroido recentes, o suxeito analizado se disfrazara de montañeiro facendo parella con outro montañeiro do seu mesmo xénero (¿acaso non podemos considerar a montaña como outro símbolo fálico?). Esta homo-parella acudiu na noite do luns de Entroido a un tugurio caracterizado gay chamado o EncuLar e rexentado, como non, por Óscar Blanco –actor que dá vida ao axente homónimo-. Amais de ser portada da revista Zero, Blanco estaba disfrazado como alcaiote do lupanar cunha estética moi semellante á do axente da lei que encarna en H. Daquela, e á luz de todos os datos devanditos, fago a seguinte interpretación psicolóxica plausible do caso: Pedro Panduriño é un homosexual reprimido que se sinte sexualmente atraído por Óscar Blanco. No seu subconsciente ficou sublimada aquela noite de Entroido na que, caracterizado como montañeiro, viu ao obxecto dos seus desexos enteiramente ao seu alcance ao estar este travestido de homosexual e, polo tanto, sen os valados culturais e sociais que o afastaban dunha posíbel relación carnal. Nembargante, o seu superego está a reprimir con forza esta atracción, e o paciente exprésao a través da violencia no seu cómic: tentando asasinar a unha Eléktrika vestida de montañeira –a muller que leva dentro e que saíu á luz aquel luns de Entroido-, e bourando sen piedade ao axente Blanco –o obxecto dos seus desexos figurando como o facía no EncuLar-. Dependendo de quen saia vencedor nesa guerra interna entre o superego e o subconsciente de Pedro Panduriño, teremos no seu alter ego, Pietro Pandurini, ou un homosexual consciente da súa condición ou un psicópata asasino en potencia. En calquera de ambos casos, a historia promete.

Créditos: Axente Blanco (Óscar Blanco); axente 1 (figurado); axente 2 (Ramón de Comercial Ares); axente 3 (Xabier Cabezudo).

Continuará. A próxima entrega será o vindeiro venres, 6 de xuño.

Por fin un personaxe feminino. Non é sen tempo. Mais, a tal Eléktrika, que así se chama a moza protagonista deste episodio, fai a súa aparición en H no medio dunha agre polémica. E non ten nada que ver coa discutible licencia que se toma o autor ao utilizar por partida dobre unha letra que non existe no alfabeto galego. A polémica que vou agora a denunciar sen pelos na lingua é de máis fondo calado. O caso é que esta sexta entrega evidencia que o autor lle ten máis estima a Eléktrika que ao resto da fauna gansteril de Millí. Si, si, como o escoitades. ¿Non é para rachar as vestiduras? Vexámolo con probas. En primeiro lugar, ¿por que lle dedica unha rotulación propia a Eléktrika? Porque, en efecto, a señorita Eléktrika ten un rótulo propio, o que a pon ao mesmo nivel que H ¿Por que non lle puxo rótulo propio a Cho-Tsi? ¿Ou ao axente Branco? ¿Ou a Enrique Huxtable? ¿Ou ao anano? É como se á Elektrika esta houbese que darlle de comer a parte. Ademais, ¿por que non comparte ela páxina co resto? ¿Non estamos á súa altura, ouh? ¿Non temos categoría de abondo para andarmos na mesma viñeta? Por se non abondase, non ten só unha páxina, non; ten dúas páxinas, e para ela soa. Manda carallo. Aínda hai clases, e a tal Mónica Yañez, que é a que interpreta a Eléktrika segundo os créditos, debe ter un trifásico de aquí a Ponferrada co Pedro Panduriño. A saber o que lle faría para ter semellante influencia sobre el. Pensade mal e acertaredes. E non me chamedes machista, que ben sei o que me digo. Teño datos, que para iso son o editor e o xefe da mafia chinesa. Eu aturando ao anano e poñendo o meu pelexo en perigo na loita contra as outras mafias, e a señoritinga facendo rotas de sendeirismo pola montaña. Non me estrañaría que a cousa dexenerase e a seguinte entrega fose unha fantástica fin de semana da tal Eléktrika nunha estación de esquí. Pero isto non quedará así. Non señor. Xa contactei co Sindicato da Banda Deseñada, e estamos estudiando a posibilidade de poñerlle unha querela criminal ao Pedro por abandono e desprezo deliberados da súa proxenie. Agardemos que tan proceloso asunto teña un desenlace feliz e que o autor lle dea un trato parello a todos os personaxes, sen discriminacións de ningún tipo: nin pola raza, nin polas crenzas, nin polo rango e, si, debo dicilo: NIN POLO SEXO. Creo que lograrei poñer de acordo a todas as mafias de Millí nesta xusta reivindicación.

Créditos: Eléktrika (Mónica Yáñez).

Continuará. A próxima entrega será o vindeiro venres, 30 de maio.

Foi nun tétrico tugurio dos arrabaldes de Millí. Un poli de paisano despachaba tras da barra, un tal Branco, que aproveitaba a súa dobre condición de barman para trapichear o que non daba como axente da lei. Entre os seareiros da baiuca había un mozote torpón que, con xesto sádico e babexando coma un obseso, non facía máis que pedirme unha fotografía do meu careto. Eu negábame unha e outra vez. Mais o Pandurini, que así se chamaba o fulano, non deixaba de invitarme a un gin tonic tras outro, un tras outro, ata que rematei arrastrando as barbas polas baldosas do bareto. Ao día seguinte, mentres forzaba ás miñas neuronas a lembrar en que cranio habitaban cun baño quente de escuma e Alka Seltzer, descubrín aterrado que lle recortaran ao meu carné de conducir a foto. E preguntarédesvos, ¿como demo o soubeches estando na bañeira? Moi sinxelo: bañárame vestido, polo que non me foi difícil dar coa carteira. Hoxe, moi ao meu pesar, publico as consecuencias daquela noite de esmorga. A miña imaxe serviulle ao tal Pandurini para crear ese espantallo con quimono bautizado como Cho-Tsi. Menteille unha posíbel censura e el ameazou con cortar a billa da banda deseñada. Non hai que lle facer. Consólame saber que non fun o único, como ben veredes nas páxinas que seguen. Para a seguinte entrega seica sae unha moza ben guapa vida dende os páramos bercianos. Pero non vos fagades ilusións; aparece vestida de máis. Ha ser polo frío...

Créditos: Cho-Tsi (Xosé García); o anano (el mesmo); sr. Rallini (Raias); sr. Chiquitini (Chiqui); fotografía (Enrique Huxtable-Quique; H-el mesmo)

Continuará. Próxima entrega, o vindeiro venres 23 de maio.

E seguimos coa presentación de personaxes. O conto de nunca acabar. ¿Será este cómic unha desas novelas gráficas corais que tenta retratar as desapiadadas relacións humanas dos baixos fondos dunha simbólica vila que reflicte ao fin e ao cabo as máis baixas miserias da alma humana das que dun xeito ou doutro todos e todas participamos pois o home como ben dixo Hobbes é un lobo para o home e o Pedro Panduriño busca expresar esa atroz verdade a través dos lúcidos trazos do seu lapis dándolle un sentido e significacións ocultas a unha trama en aparencia superficial pero que no máis fondo coma se fose deliñada con tinta invisible cifra unha mensaxe que xostrega nas estruturas mentais máis reprimidas da nosa psique e nos obriga a unha evolución dolorosa que nos fai medrar e sermos máis nós mesmos partindo dende a base dun autocoñecemento crítico e consciente do noso eu espiritual que xacía enterrado por décadas de morralla sociocultural aprendida e aprehendida nun alienador proceso educativo do que fomos vítimas Electras e Edipos pola venia dos nosos pais e das nosas nais para mergullarnos nun devir vital no que nos transformamos de vermes repulsivos a elegantes crisálidas que nos expresamos futilmente a través do consumo de creacións culturais coma as publicadas neste blog ás que nos sometemos e que ao fin e ao cabo o único que fan é alimentar os nosos egos para construír imaxes de nós mesmos que non son máis que a imaxe que pensamos que os demais teñen de nós e así ad aeternam mais sendo como é a vida nada máis ca un lene sopro un breve aire segundo o Eclesiastés para que demo estaraste a preguntar pregunta isto quen isto escribe? Para nada. Algo tiña que poñer e non se me ocorreu outra cousa. De seguro que o personaxe de hoxe, o Enrique Huxtable, non lle dá tantas voltas ás cousas. Deica outra.

Créditos: Enrique Huxtable (Quique)

Continuará. A próxima entrega será o vindeiro venres 16 de maio.

Si, así é. Traballamos ata na ponte do 1 de maio. Somos así de sufridos, que lle imos facer. Ademais, tiñades o noso compromiso de que cada venres salfeririamos a rede cunha entrega de H, e velaquí a tedes, para que despois non andedes dicindo por aí que se tal que se cal. O capítulo de hoxe ten un aquel de autorretrato. Se non me credes, ide mirando.

Créditos: Pietro Pandurini (Pedro Panduriño), chamada telefónica (H).

Continuará. A próxima entrega será o vindeiro venres, 9 de maio.